නිෂ්ක්‍රමණය

මම ආගමට වෙඩි තැබීමි.

ඌ නුදුරින් බිම ඇද වැටී
දැවෙනා පතුරමකින් පසා වූ
ලේ ගලන හදවතක් අත දරා
අපහසුවෙන් පණ අදිමින් සිටියේ ය…

අවසන් හුස්මකට තත්පර 83කට පෙර
අතීතයෙන් සොයා ගත් ටයර් කිහිපයකින්
ආගම වට කළ මම,

බයිබලය, කුරාණය,
භගවත් ගීතාව, ත්‍රිපිටකය
කියවන්නට කියා මේසය මත තබාගත්

දැල්ලෙන් කළු වූ
අඳුර නොමැකූ
චිමිනි ලාම්පුවේ තෙල්,
ඌ මත වියරුවෙන් වත් කොට

ආගම පණ පිටින් ගිනි තැබීමි.

ගිනිදැල් අතුරින් අඳෝනා නගන්නට වූ
ආගම, අවසන් වරට, දෙනෙත් දල්වා,
මා දෙස වියරුවෙන් බැලී ය…

මම බියෙන් පසු බෑමි
දෙවරක් සිතීමි
නැවතත්, නැවත නැවතත්
සිතට දිරි දී
දෑස් ඉදිරියේ දැවී හළු වූ
ආගම ගෙන නළලේ අතුල්ලා ගතිමි

චිමිනියේ දැලි ගෙන
හවුරුදු දහයකට පමණ පෙර මියැදුණු
පියාණන්ගේ සොහොන් කොතේ ද
විසි හතර පැයේ පන්සල් යන
මෑණියන්ගේ මුහුණේ ද
එකසේ ඉළුවෙමි

කෙළවරක් අගක් මුලක් නොදන්නා
අතීතයට ද
කෙළවරක් අගක් මුලක් නොදක්නා
අනාගතයට ද
සමු දී
වර්තමානයට දෙනෙත් හැරියෙමි.

© 2014 Pamuditha Zen Anjana