ගෝල්ඩ් ෆිෂ්

උන් මාව වටකරගෙන හිටියේ. රතු පාට ඇඳගත්තු මිනිස්සු. උන්ගේ ඇස් විශ්වය වගේ දිළිසුණා. කණ පැළෙන්න සින්දු කියාගෙන උන් මගේ වටේ උඩ පැන පැන නැටුවා. තඩි ඇතෙක් වගේ කට්ට කළු මහත මිනිහෙක් උන්ගේ නායකයට රඟපෑවා. පහළ තිබ්බ වතුර බැරල් එක දිහා බලපු නායකයා වගේ එකා ආයේ මගේ දිහා බැලුවා. ඌ ෂුවර් එකටම මාව ඕක අස්සට ඔබන්න හදන්නේ. දුවාගන්නත් බැරුව ඒ මේ අත බලපු මම-

“ඕයි! නැගිටපන් හුත්තෝ!” වේසාවා කෑගැහුවා. “අන්න අරෙහේ අරුන් ටික බඩවෙලා වගේ මැරෙන්න හදනවා. ඉක්මණට යමන්!”

මම හිමීට ඇස් ඇරලා ඉන්නේ කොහේද කියලා තීරණය කරගන්න බැරි බැරිගාතේ දැඟලුවා. ඇඟෙන් නෙමෙයි ඔළුව ඇතුළෙන්. වටේට ඇස් යවපු මට දකින්න ලැබුණේ මම පරණ බාත් රූම් එකක් වගේ තැනක කෙළවරක බිම නිදාගෙන හිටපු වගක්. ඔළුවට උඩින් තිබ්බේ සින්ක් එකක්. ටිකක් ඈතින් කැඩිච්ච කොමඩ් තුන හතරක්. පුස් කාපු සීලිමේ තැන තැන බාගෙට ඩිම් එකේ පත්තු වෙන ලයිට් කිහිපයක් වටා පිටාව අඩ අඳුරෙන් එළියට අරන් තිබ්බා. මගේ එහා පැත්තෙන් ගංජාකාරයෙක් බිම ඉඳන් ඉන්නවා වගේ ඉඳගෙන හිටියේ මගේ අතිජාත මිත්‍රයා වේසාවා. මම ටිකෙන් ටික වාරු අරන් නැගිටලා හරිබරි ගැහිලා නිදාගෙන උන්නු තැනම කෙලින් වෙලා ඉඳගත්තා.

මම කැරියා. මේ මගේ ජීවිතේ තවත් දවසක්. එක එක හුත්තලට ඕන විදිහට මම ජීවත් වෙන්නේ නෑයි කියලා කිව්වම අම්මා මට පුකට පයින් ගහලා ගෙදරින් එළෙව්වා. එදා ඉඳන් හැමදාම මහ පාරේ. බැක්පැකින් ජීවිතේ. ඒ කිව්වේ තඩි බෑග් එකක තිබ්බ සබ්බ සකළමනාවම ඔබාගෙන අහුවෙන විදිහට කාලා බීලා තැනින් තැන යන එක. හිතුණොත් වැඩ කරනවා. වැඩ කරොත් සල්ලි හම්බවෙනවා. සල්ලි හම්බුණොත් එදා රෑට බොන්න පුළුවන්. සල්ලි නැත්තන් අතිජාත මිත්‍රයන්ගේ සල්ලි වලින් බොනවා. උන්ට ඒක ගැන අවුලක් තිබ්බත් කරන්න දෙයක් නෑ. මට සල්ලි හොයන්න උවමනාවකුත් නෑ. සල්ලි තිබ්බොත් වියදම් කරනවා. නැති නිසා දැනට ෆුල් ටයිම් ෆ්‍රීලෝඩින්. අහිගුණ්ඨිකයන්ට වඩා ටිකක් හොඳයි. හැබැයි ස්ටේබල් නෑ. සමාජයේ ජීවත් වෙන හුත්තලට ඕන මාත් ස්ටේබල් වෙනවා දකින්න. මාවත් හුත්තෙක් කරන්න. ඒත් ඒකට මම ඉඩක් දෙන්නේ නෑ. මම කැරියා. ඒක එහෙම්මම තමා. වෙනස් වෙන්න උවමනාවක් මට නෑ.

“ඒ පාර මොකද්ද හරකෝ කල්පනා කර කර ඉන්නේ. වර යන්ඩ!” වේසාවා ඔරවගෙන මගේ අතින් ඇද්දා.

“හරි දැන් කොහෙද යන්න හදන්නේ. පොඩ්ඩක් හිටපන් නැගිටිනකම්!”

“වරෙන්කෝ. උඹට ඒ රෙද්දවල් වැඩක් නෑ නේ!”

“චුක්” ඒ මම.

ඔළුවට උඩින් තිබ්බ සින්ක් එකේ වදින්නැති වෙන්න පරිස්සම් වෙලා මාව අතින් අල්ලලා කෙලින් කරපු වේසාවා, මගේ පිට පුරාවට ගෑවිලා තිබ්බ තෙත අළු පාර අතින් පිහදැම්මා. පිට වැලි කඩදාසියකින් මැද්දා වගේ වේළුණා, අසුරු සැණෙකින්. සාක්කුවෙන් ගත්තු සුරුට්ටු පැකට් එකකින් සුරුට්ටු දෙකක් ගත්තු මම එකක් වේසාවට දීලා අනික කටේ ඔබාගත්තා. සින්ක් එකට පාත් වෙලා ටැප් එක ඇරපු මම තෙත ගින්දරෙන් සුරුට්ටුව පත්තු කරගත්තා. කොස් කොළ කපාගෙන ආපු ෆ්‍රෙෂ් මින්ට් රහට මාව ඇහැරුණා. වේසාවා ඒ වෙද්දිත් සුරුට්ටුව පත්තු කරගෙන අඩි දෙක තුනක් කළුවරට තියලා ඉවරයි.

“ඕයි හිටු මාත් එනකම්!” මම ඈතින් හිටපු උගේ පිටට කෑගැහුවා.

“තෝව වඩාගෙන යන්නෑනේ. වර පස්සෙන් මග ඇරෙන්නැතුව!”

පැත්තක තිබ්බ තඩි බෑග් එක කරේ දාගත්තු මම උගේ පස්සෙන් එළියට අඩිය තිබ්බා. එළිය කළුවරයි. තිත්ත කළු නෙමෙයි. ටිකක් විතර පැණි රසයි. ඈත අහසේ කළු පාට දූවිලි වළාකුළු වලට වැහිච්ච ඉර හීනි නිල්පාටට හුරු සුදු පාටක් විහිදුවමින් හිටියා. ආසාවකටවත් හෙළවෙන සතෙක් නෑ ළඟ පාතක. හැතැක්ම ගණනාවක්ම ඈතට වටෙන්ම පේන්න තිබ්බේ කාකනිල් පාට පස් විතරයි. කාෂ්ඨක පොළොව අපේ බර දරාගන්න බැරුව කිරි කිරි ගෑවා.

මේ අවුරුද්දේ අංකේ හරියටම මතක නෑ.

“ඕයි වේසාවෝ!” මම කෑ ගෑවා.

ටිකක් ඈතින් කඩිමුඩියේ දුවනවා වගේ ඇවිදපු වේසාවා හැරිලා බැලුවේ වාතයක් වෙන්නෙපා කියන්නා වගේ.

“උඹට මතකද අද මොන අවුරුද්ද ද කියලා?”

“අහවල් එකකට ද?” ඌ නුරුස්නා හඬින් ඇහුවා.

“උඹට ඒවායින් වැඩක් නෑ. කියහන්කෝ මේ අවුරුද්ද මොකද්ද කියලා දන්නවනම්. රෙද්ද!”

“මොකටද කිව්වොත් කියන්නම්. නැත්තන් නොදී වරෙන් රෙද්ද. අරුන් කන්න බලන් ඇති දැන්!”

“මේක කියවන උන්ට දැනගන්න!”

“දන්නෑ!” කියලා ආපහු හැරුණු ඌ ආයේ කඩිමුඩියේ ඉස්සරහට යන්න ගත්තා.

ඌ දන්නෙත් නෑ. මට මතකත් නෑ. අන්තිමට මතක දෙදාස් දාසය කියන අවුරුද්ද. ඒකේදි තමා තඩි මාළුවා මුළු පෘථිවියම දෙකට කඩාගෙන ඇදගෙන වටුණේ. ඌ ආවේ කොහෙන්ද කියලා අපි කවුරුත් දන්නේ නෑ. එනවා කියලා කලින් කියලා ආවෙත් නෑ. නාසා එකෙන් අපිට කිව්වෙත් නෑ. එක දවසක් උදේ නැගිටලා උඩ බලද්දි ඉරක් තරම් ලොකු ගෝල්ඩ් ෆිෂ් පෙනුමක් තිබ්බ මාළුවෙක් අහස වහගෙන හිටියා. පැය දෙකක් විතර මුළු කොළඹම පට්ට කලබලේක තිබ්බේ. කෝල් ගන්න බෑ. ලයින් ජෑම් වෙලා. ටෙක්ස්ට් යන්නෑ. ටීවී රේඩියෝ ඔක්කෝම හුකාපලා වෙලා. ඒවායේ හිටපු උනුත් පාරට බැහැලා අහවල් එකක්ද වෙන්නේ කියලා හොයාගන්න ට්‍රයි කරනවා. වෙන්නේ මොකද්ද බලන්න ඉන්ටනෙට් රිංගපු මිනිස්සු නිසා ගූගල් ක්‍රෑෂ් වෙලා. කවුරුත්ම අද වෙනකම් මෙලෝ දෙයක් දන්නෑ. මේකයි මාළුවා වැටෙන්න හේතු වුණේ කියලා කියන්න කිසිම දෙයක් හොයා ගන්න විදිහක් තිබුණේ නෑ. රටේම තිබ්බ සේරම ආයුධ වලින් ගෝල්ඩ් ෆිෂ්ට කෙළියා. ඒත් වැඩක් වුණේ නෑ. අර ඉරට කෝටු කෑලි වලින් ගැහුවා වගේ වැඩක් වුණේ. අපි බලාගෙන ඉන්දැද්දි හෙලිකොප්ටර් ප්ලේන් අනම් මනම් ඔක්කෝම ගිහිලා මාළුවගේ ඇඟේ හැප්පිලා සුන්නද්ධූලි වෙලා ගියා. පැය කාලකින් විතර ඒ මාළුවා පොළවට ඇදගෙන වැටුණා. මට මතක අපි අන්තිමට එම්සී එකේ කා පාක් එකට රිංගන එක විතරයි.

“ඕයි ගාටන්නැතුව ඉක්මණට වරෙන්. දැන් ළඟයි!” වේසාවා හැරිලා මගේ පැත්තට කෑ ගැහුවා.

“එනවා එනවා යකෝ. පැළවෙන්නෑ!”

“පැළවෙන්ඩ බෑ කියපන්. වඳ මයිනා!”

“මං විතරයෑ.. තෝත් වඳයි නේ!” මම අතෑරියේ නෑ.

ඌ අතෑරලා දූවිලි අස්සෙන් ඉස්සරහට ඇවිද්දා. ආ.. ඔව්.. මට කියන්න අමතක වුණා. වටේටම හමන දූවිලි කුණාටුවකින් අපි මුල ඉඳන්ම වැහිලා හිටියේ. සීන් එක හරියට පේන්නැති තරම් දූවිලි අපේ වටේ කැරකුණා. නාහ නැති නිසා දූවිල්ලෙන් අවුලක් නෑ. සුරුට්ටුව පත්තු කරගත්තම ඒකෙන් එන වතුර ටික අපේ තිබහ නිවනවා. මම වේසාවගේ පස්සෙන් ඉස්සරහට ඇවිද්දා. ඈතින් ඉන්න දෙතුන් දෙනෙක්ගේ සේයාරූ කාන්තාරේ මිරිඟුවක් වගේ පෙනුණා.

මාළුවා වැටිලා හුට්ටප්පරේ වෙලා කෙළම වෙලා ගියාට පස්සේ අපි ඇහැරුණේ එම්සී එකේ කා පාක් එකේ. බාගෙට බාගයක් මැරිලා. ඉතුරු බාගේ ජීවත් වෙලා හිටියා. ඒ බාගෙන් දෙන්නෙක් මායි මේ වේසාවයි. අපි දෙන්නා අනිත් ක්‍රව්ඩ් එකෙන් ඩිස්මිස් වෙලා මොන හුයන්නක්ද වුණේ කියලා බලන්න කොන්ක්‍රීට් කෑලි අස්සෙන් උඩට ආවම දැක්කේ එළිය වෙනස් වෙලා. එළිය කළුවර වෙලා. ඉර දූවිල්ලට වැහිලා. රෑ වගේ කළුවරයි. හැබැයි ලා එළියක් තිබ්බා. නිල් පාට. ආ ඒ සීන් එක මම කලින් කිව්වනේ. කොහොම හරි වෙලා තිබ්බේ මාළුවා වැටිලා පෘථිවිය දෙකඩ වෙලා. එක කෑල්ලක් කොළඹ. අනිත් කෑල්ල ඉතුරු ටික. කොළඹ ඉතුරු වෙලා හිටියේ හුත්තලා විතරයි. මිනිස්සු ඔක්කෝම මැරිලා. හිටපු හුත්තලා එකම විදිහට රොබෝ ජීවිත හදාගත්තා. මායි වේසාවයි අපි පස්සේ අහුලගත්තු අනිත් සෙට් එකයි විතරයි කොළඹටම හිටපු පොඩ්ඩක් විතර වෙනස් හැත්ත. ඒ සීන් එක වෙලා දැනට මට හිතෙන්නේ අවුරුදු බර ගාණක් ගිහින්.

“ආ කැරියා! මොකෝ වෙන්නේ කොළඹ?” ඈතින් හිටපු ගැන්සිය දැන් අතේ දුරින්. උන්ගෙන් එකෙක් දූවිලි කපාගෙන කෑ ගැහුවා.

“මොකුත් නෑ බං. මොකෝ මේ හදිස්සියේ. මේ වේසාවා නිදාගන්නත් දුන්නෑ බං හරියට. චුක්!” මම.

“අනේ නිකන් පල. හොඳට අළු පෙරවගෙන දපනේ දාලා බුදි අර රෙද්ද අස්සේ. ඇහැරෙව්වේ නැත්තන් තාම අතන!” වේසාවා ගත් කටටම කිව්වා.

“නින්දෙන් තමා යකෝ ජීවිතේ පවතින්නේ. නිදානොගෙන බලහන්කෝ. නිදිගින්නේ තමා මැරෙන්න වෙන්නේ!”

“චුක්! මේ ඒක නෙමෙයි දැන් වැඩේ වෙනවද?” වේසාවා අරුන්ගේ පැත්තට හැරිලා ඇහුවා.

“මොන වැඩේ ද බං. කවුරුහරි මට දැන් මෙතන වෙන දේ කියනවද කරුණාකරලා!” මට මළ පැනලා තිබ්බේ. ඇයි යකෝ නිදාගන්නත් නෑ. දූවිල්ල අස්සෙන් ඇදගෙන ඇවිල්ලා තුන්තේරවිලි තෝරන්න කියනවනේ.

“අපි හොයාගත්තා!” ඒ පාර වෙන එකෙක් කතා කළේ.

“මොකක්ද බං? වටේ නොයා කියහන්!”

“අපි හොයාගත්තා කොළඹින් එළියට යන්න ක්‍රමයක්!” ඌ ෆුල් එක්සයිට් වෙලා හිටිය බව උගේ ඉර එළියට නිල් පාට වෙලා තිබ්බ මූණෙන් පෙනුණා.

“ඒ කිව්වේ? අනිත් කෑල්ලට යන්න පුළුවන් ක්‍රමයක්?” මාත් පොඩ්ඩක් එක්සයිට් වුණා.

“ඔව් යකෝ ඔව්!”

පොර එක පාරට රතු පාට වෙන්න ගත්තා. එක්කෝ උන්ගේ ඇඳුම් රතු වුණා. අනේ මන්දා. කොහොමහරි මම කලබල වුණා. වම් පැත්ත බැලුවම එතන හිටපු එකත් රතු පාට වෙන්න පටන් ගත්තා. දකුණත් එහෙමයි. මම තුෂ්ණිම්භූත වුණා. ටිකක් ඈතින් හිටපු මගේ අතිජාත මිත්‍රයා වේසාවා තද කළු වෙන්න පටන් ගත්තා.

මම ලියන එක නැවැත්

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

Advertisements

නිල්

මම ඇදුණේ කාන්තාරයට
ආයෙමත් වතුර හොයාගෙන
නගර සභාවේ පාර වැරදුණු වතුර බවුසරයක්
ටොනික් මූඩි වලට වතුර බෙදමින් හිටියා

ටිකක් එහායින්
වතුර ඉවට හදිසියේ නැගිටපු ඔටුවෙක්
උඩු රැවුළෙන් හිනාවෙවී
සාටක බෙදමින් හිටියා

වතුර බවුසරේ ගාව රැස් කාපු
මහ සෙනඟ
වතුර වෙනුවට සාටක ඉව පස්සේ ඇදුණා
මම එපා වුණු උනන්දුවකින් ක්ෂේම භූමියක් හෙව්වා

නෑ නෑ
විල්පත්තු මායිම හෙව්වා

හදිසියේ උරහිස දිගේ මේසෙට බැහැපු දාවිත්
ෆොටෝෂොප් ඕපන් කරගෙන
මොකද්දෝ කුරුටු ගාන්න පටන් ගත්තා

මම නොවූ විරූ හදිසියකින් ඇහැරුණා

මාව වට කරගත්තු හරිත රේඛා
දුම් ගුලි අතරින් සුපුෂ්පිත වුණා
කාමරේ වටේට හිටගත්තු හුදී ජනයා
බැඳගත්තු බෙරේට හිතේ හැටියට තැළුවා

හරියටම දහනවයයි
එහෙම කියපු දාවිත් ෆොටෝෂොප් ගුලි කරලා
කුණු බක්කියට දමලා ගැහුවා
පරණ මතක කොළ අහුරක්
නින්නාද දෙමින් පුපුරා ගියා
ගිනිගත්තා

සෑහෙන ව්‍යාකූලයි!

හීන එහෙමයි
ශාරුක් ඛාන් කූරු ගණන් කරන ගමන් කිව්වා

මට හිනා ගියා
හිනාව මාව දාලා ගියා
මම ආයෙමත් එහා පැත්ත හැරිලා
බිත්තිය දිගේ එකා පස්සේ ඇදුණු
අලි පේළියක් වටේට
ත්‍රිකෝණ සිත්තම් කළා

ඇඟිල්ලකට හිර වෙලා
පශ්චාත්භාගය තැළුණු අලියෙක්
විශ්වය ගිලලා දිවුල් කෝම්බයක් එළියට දැම්මා

© 2015 Pamuditha Zen Anjana

විසදුම් යාත්‍රා

එක්තරා, එකෝමත්, කාලෙක, දිනෙක, රැයෙක
හැමදාම වගේ, පායන සඳ එළියට ටිකක් ඉහළින්
සුදනන් සියයක් බැඳි කරත්තයකින්
ගමන් කළෙම් සියක් දුදනන් සොයා

තරු දහස් ගණනක් දිළී නිවී යන
මනස්කාන්ත රාත්‍රියක් පුරාවටම
නොනිමි, අහිමි ආදරයන් දැල්වූවෙම්
අඳුරු වූ සිත එදුමින් එළිය වන්නටැයි සිතා

කෙළවරක් නොමැති නොහොත් නොපෙනෙන
බෝ දුරින් දැල්වුණු කෝමල ආලෝක රේඛා
සිසාරා සැණකෙළි වන් වූ මිනිස් බහුරූ කෝලම්
විනිවිදිම්, මතින් බමනා දෘෂ්ටිය නාභිගත වේ යැයි සිතා

ඇසෙන නෑසෙන මානයක වැයෙන පළඟැටි සංධ්වනියට
දැනෙන නොදැනෙන වැළපෙන සිත දැහැන් ගත වූයෙන්
සැනසුම් සුසුම් මතින් ඉවසුමක් නැති දෙනෙත් පුරා ඈ සොයා
රටා මැවුවෙමි සිහිනයට අතැඟිලි අතර මියෙන්නට කියා

හොරෙන්ම එබෙන්නට වූ මතක පබැඳුම් අතරින්
විදුලි එළි පහන්, කැළල් පෑරෙන හැඟුම් උගුල් අතරින්
පැකිළෙන පැටළෙන විසිරුණු සිතක් සුරතින් ගුලි කරන්
පියමං සෙව්වෙම්, මැවුම් විශ්වීය අනන්තය කරා

© 2015 Pamuditha Zen Anjana

ප්‍රකෘතිය අතරමැද

මේක ඉල්ල ගත්තු ජීවිතයක්
ණයට ගත්තු හීන ගොඩක්
ගොඩ ගහගෙන, පොදි ගහගෙන
අරන් යන්න මරණින් පස්සේ
එහා ලෝකෙටත්..

මේක හදාගත්තු රවුමක්
එකා වටේ යැවෙන එකක්
හසරක් නොදත් වංකගිරියක්
නොදකින නොපෙනෙන
ඈතින් සිත්තම් වෙන
නුදුරින් මැකී යන
ඇත්තක් හොයාන යන ගමනක්

අපි ආයෙත්
ආයෙ ආයෙමත්
රවුමකට අත් අල්ලන්
‘කිරි කිරි බෝලේ’
කියන සෙල්ලමක්
කෙළවරක් නැති ත්‍රිකෝණ
හතරැස් කොටුවක්
ඇතුළට වැටෙන තැනක්

ඈතින් ඈතට, දෑසින් එහාට
ඇවිදගෙන යද්දී දුරින් දැනෙන
මිරිඟුවක සේයාරුවක්
වැහි නැති අකුණු රාමුවක්
හදවත් එක්ක ‘ෆුට්බෝල්’ ගහන
වැලි නැති කාන්තාරයක සිත්තමක්

දිය රෙද්දෙන් බෙල්ල කපපු
පරපුරක පළිගැනීමක්
සංස්කෘතිකය සදාචාරය ඇතුළේ
ඇකිළුණු දූපතක
හිර වුණු මනස් වල
කල එළි මඟුලක්

මේක අවසානයක් නැති
ආරම්භයක
ඉසියුම් නැවතුමක්
අම්බලමක්,
අහඹුවක් හෙම නොවේ
අවැසිතාවයක්…

© 2015 Pamuditha Zen Anjana

සංචාරක සටහන්

උන් ශිෂ්ටාචාරය බෙදාගන්න බැරුව
දෙපිළකට බෙදිලා මරාගත්තා
මම පැත්තකට වෙලා – නශ්ටාවශේෂ වෙච්ච
ගල්කණු ගණන් කළා

හරියට ශිෂ්ටාචාරය ගොඩනැගුණේ
එක දවසකින් වගේ…
මතක නම්, කල්පනාව හොඳ නම්,
දන්නවා ඇති දැන් අවුරුදු කිහිපයක් කියලා

ඒවා ඉබේ ගොඩනැගුණේ නෑ
දාඩිය, කඳුළු, ලේ යොදවපු
මනුස්ස පරාණ බොහෝමයක්
කාලය, ශ්‍රමය, ධනය කැප කළා

ඉතින් එකෙක් තනියෙන් රජ වෙන්නේ කොහොම ද?

මේක අරාජික ශිෂ්ටාචාරයක්
මිනිස්සුන්ට අයිති එකක්
කැකිල්ලේ රජ්ජුරුවන්ට
තනි භුක්තිය ගන්න බැරි එකක්

නොකියාම බැරි තැන කියන වග නම්;

සංචාරය කරේ මෝඩ කමකට නෙමෙයි
කැකිල්ලේ ගේ මමංකාරය අප්පිරිය වුණ නිසා
අතිනාට්‍ය ඔක්කාරෙට ආපු නිසා

රජ වෙනවා නම් ඔක්කොම රජ වෙයව්
නැත්නම් ශිෂ්ට සම්පන්නව, චාරයක් ඇතුව
බලා ඉන්න උන්ට විහිළුවක් නොවී ඉඳපියව්

එච්චරයි!

© 2014 Pamuditha Zen Anjana

එතැනින් එහාට

අනාගතයේ එක් ඉර නැති දවසක
හුස්ම ටිකකුත් එක අතකින් ගුලි කරන්
නිහඬතාවය මැදින් මං පියවර තිබ්බා

ඈතින් පේන දුම්රියක මහා ‘හූ’ හඬක්
නිහඬතාවයේ කන්‍යාභාවය පැහැරගත්තට
මං නෙමෙයි ඈතට විහිදුණු රේල් පාරෙන්
අඩියක් වත් එහේ මෙහේ වුණේ

“කෝච්චියක් එනවා බූරුවෝ, එහාට්ට වෙයං!”

කෝච්චියෙන් බේරෙන්න ගුලි ගැහිලා, පොදි ගැහිලා,
රේල් පාරේ අයිනේ හිටපු මිනිස්සු,
උන්ට කඩල විකුණන මිනිස්සු,
මහපාරේ කාර් ඇතුළේ ඉඳපු මිනිස්සු,
බස්වල ෆුට්බෝඩ් වල එල්ලිච්ච
වැඩ ඇරිලා ගෙදර යන මිනිස්සු,
එක එක විදිහට, එක හෙළා කෑ ගැහුවා!

ඉදිරියටම එන දුම්රිය, නිහඬතාවය එක්ක
තව දුරටත් රමණය කරන්න ගත්තා
නිහඬතාවය සද්දෙට කෑ ගහද්දී
මම සන්සුන් මනසින් දුම්රිය වෙත ම පිය මැන්නා

ඈතින් කෝච්චිය, මෑතින් මම
ඈතින් කෝච්චිය, මෑතින් මම
මෑතින් කෝච්චිය, මෑතින් මම

මිනිස්සු ඔක්කොම හුස්ම අතින් අල්ලගත්තා!

හිතාගන්න මොහොතක් නැති මොහොතක
දුම්රිය මහ හඬින් මගේ ඇඟේ හැපුණා
එන්ජිමේ කැබලි දස අත විසිරිලා යද්දී
නිහඬතාවය මහ සද්දෙට සුරතාන්තයට පත් වුණා…

මං මඳ හිනාවක් එක්ක යකඩ ගොඩෙන් එළියට ආවේ,
ඇඟේ ගෑවිච්ච එන්ජින් ඔයිල්, මජං පිස දමමින්

ලෝකයා ආයෙත් තමන්ගේ වැඩක් බලාගෙන යන්න ගියා…

මිනිස්සු මං දිහා බලලා හුස්ම අත හැරියා,
මං පපුව පිරෙන්න හුස්මක් ඉහළට ගත්තා!

© 2014 Pamuditha Zen Anjana

මොහොතකට එපිටින්

සොඳුරු රාත්‍රියෙක
සෙමින් ඇද හැළෙන
පිනි පොද වැසි මැද

හද ගැස්මකට හොරෙන්
ඔය සිනහ ඉවුරු දිගේ
පියවර තබන්

නින්නාද දෙන සිහින
ගිරිහෙල් තැනිතලා
පසු කරන්

දෑඟිලි පැටලෙනයුරු
දෙනයන ඉඟි කරනතුරු
හැඟුම් සරැළි ඉවුරු තලා
ගොඩ ගලනයුරු

මගෙන් දුරකට වී
ළඟින් ම හිඳ බලන්

ස්වප්නයට පෙර හෝරාවේ
නොනිදන හදට නොදැනෙන
සිතුවිලි සිතුවම් වර්ණ රේඛා
සුරතේ ගුලි කරන්

මග බලන්
මං එනවා සත්තකයි..

© 2013 Pamuditha Zen Anjana