පෙත්ත

– පොළව කඩන් වැටෙනවලු!

– ඉතිං හොඳයි නේ!

– හොඳ වෙන්නේ කොහොමද?

– ඇයි..? නරකද?

– ඔව්, පොළව තියෙන්නේ බිම නේ. බිම ආයේ කඩන් වැටෙන්නේ එතකොට අහසට.

– පිස්සුද අනේ..? අහස තියෙන්නේ උඩ නේ.

– ඇයි වැටෙන්නේ පහළට විතරද? උඩට වැටෙනවා අහළම නැද්ද?

– ඔය ඉතින්.. ආයෙමත් විකාර කියවනවා.. ඩොක්ටර් සුදුසිංහ උදේට ගන්න ලියලා දීපු බෙහෙත් ටික බිව්වද?

– හ්ම්..

– ඔක්කෝම?

– හ්ම්..

– අත දිග අරින්න බලන්න.. ඔය මොකද්ද..? බලන්න ඉතින් නිල් පාට එක බීලා නෑනේ..!

– ඩොක්ටර් බොන්න කිව්වේ දෙකෙන් එකයි.. එක්කෝ රතු එක.. එක්කෝ නිල් එක.. මම රතු එක බිව්වා..!

– එහෙම හරියනවද ළමයෝ.. ලෙඩේ සනීප වෙන්න නම් ඔක්කෝම බෙහෙත් බොන්න ඕනේ.. ආ මෙන්න වතුර වීදුරුවක්.. ඕකත් බොන්න..!

– මට බෑ..!

– කිව්වම අහලා මුරණ්ඩු නොවී බොන්න ළමයෝ.. ඔයාගෙම හොඳට මේ කියන්නේ..!

– බෑ.. නිල් එක බිව්වම මාව ඇහැරෙනවා.. ඊට පස්සේ අපි කවුරුත් නොදන්න මායාව අපි ඉස්සරහ ඒ විදිහටම වෙනදා වගේම තියෙයි.. ඔයත් මෙතන හැමදාම ඉඳියි.. මට එපා..! ආයේ බොරුවක් අස්සට රිංගන්න මට ඕන නෑ!

– ඔය ඉතින්.. කිව්වම අහන්න ළමයෝ..!

– එපා..! මම රතු එක බිව්වේ මට ඇත්ත දැනගන්න ඕන නිසා.. මායාව අස්සේ ජීවත් වෙලා ඇති වෙලා නිසා.. තේරුම් ගන්න ඒක.. මාව කන්ට්‍රෝල් කරන්න මට බල කරන්න ඔයා කවුද?

– ඔය රතු පාට පෙත්ත ඔයාගේ සිහිය විකෘති කරලා තියෙන්නේ.. ඔයාට මේ කියන මොකුත් අහන්න උවමනාවක් වත් නැත්තේ ඒකයි..!

– බම්බුව! රතු එක හින්දා තමා මගේ ඇස් ඇරෙන්නේ.. මම ඇත්ත තේරුම් ගන්නේ රතු එක බීපු නිසා.. මට ආපහු ඔය නිල් මළදානේ පොවන්න ආවොත් මම මරාගෙන මැරෙනවා..! ඔව්..! ඔයා නෙමෙයි කවුරු වුණත් මට කමක් නෑ!

– ඔයාට මේ මොකුත් තේරුම් ගන්න පුළුවන් තත්වෙක නෙමෙයි ළමයෝ ඔයා ඉන්නේ.. සන්සුන් වෙන්න.. ඔයාගේ සිතීමේ ශක්තිය හීන වෙලා.. ඔයා ඔය වැරදි තීරණ ගන්නේ රතු පෙත්තේ ප්‍රතික්‍රියා නිසා.. තේරුම් ගන්න අඩුම තරමේ උත්සාහ කරන්න..!

– නෑ.. පලයන් යන්න! මගේ ඔළුව අවුල් කරන්න එනවා පට්ට වේසි.. තෝ හිතුවද මාව එහෙම තම්බන්න පුළුවන් කියලා.. මේ සිස්ටම් එක මාව දුර්වල කරලා විනාශ කරන්න එවපු පිල්ලියක් තෝ.. ළඟට එන්න එපා.. පේනවනේ අතේ තියෙන දේ.. තෝව කපලා කපලා කීතු කීතු කරලා දානවා දැනගනින්!

– ඔයාට හොඳටම අවුල් වෙලා නියෝ.. කරුණාකරලා සන්සුන් වෙන්න.. දහයේ ඉඳන් ආපස්සට ගණන් කරන්න.. නර්ස් නර්ස්.. ඔය සුනිල්ටයි සරත්ටයි එන්න කියන්න..!

– මොකද්ද ඒ පාර ඔය කරන්න යන්නේ..? යකෝ.. මට ඇත්ත දකින්න දෙන්නෙම නැද්ද උඹලා.. පාහර හැතිකරේ.. එන්න එපා ළඟට.. තොපිව කපලා කපලා මරණවා.. යක්-

– ඔහොම්මම හිමීට උස්සලා ඇඳට දාලා අර පටි ටික තද කරන්න සුනිල්.. පවු අසරණයා! කෝකටත් ඩබල් චෙක් කරන්න ගළවගන්න පුළුවන්ද බැරිද කියලා.. ඉස්සෙල්ලා පාර දවල් කෑම ගෙනාපු වෙලාවක පේෂන්ට් බෙල්ට්ස් ටික ගලවගෙන තිබ්බා..!

– දොස්තර නෝනා මහත්තයා… නෝනට වෝර්ඩන් එන්න කිව්වා.. තව විනාඩි පහකින් තව පේෂන්ට් කෙනෙක් ගේනවා කිව්වා.. එයත් ස්පෙෂල් කේස් එකක් ලු.. ඒ ට්‍රාන්සර් කරන කෙනාව පේෂන්ට් සීරෝ ගෙන් පුළුවන් තරම් ඈත් කරලා තියන්න කිව්වා..

– ඕකේ සරත්.. වෝර්ඩන්ට කියන්න මම ලන්ච් බ්‍රේක් එක අරගෙනම ඒ පැත්තට එන්නම් කියලා..

– හොඳමයි දොස්තර නෝනා..!

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

විසදුම් යාත්‍රා

එක්තරා, එකෝමත්, කාලෙක, දිනෙක, රැයෙක
හැමදාම වගේ, පායන සඳ එළියට ටිකක් ඉහළින්
සුදනන් සියයක් බැඳි කරත්තයකින්
ගමන් කළෙම් සියක් දුදනන් සොයා

තරු දහස් ගණනක් දිළී නිවී යන
මනස්කාන්ත රාත්‍රියක් පුරාවටම
නොනිමි, අහිමි ආදරයන් දැල්වූවෙම්
අඳුරු වූ සිත එදුමින් එළිය වන්නටැයි සිතා

කෙළවරක් නොමැති නොහොත් නොපෙනෙන
බෝ දුරින් දැල්වුණු කෝමල ආලෝක රේඛා
සිසාරා සැණකෙළි වන් වූ මිනිස් බහුරූ කෝලම්
විනිවිදිම්, මතින් බමනා දෘෂ්ටිය නාභිගත වේ යැයි සිතා

ඇසෙන නෑසෙන මානයක වැයෙන පළඟැටි සංධ්වනියට
දැනෙන නොදැනෙන වැළපෙන සිත දැහැන් ගත වූයෙන්
සැනසුම් සුසුම් මතින් ඉවසුමක් නැති දෙනෙත් පුරා ඈ සොයා
රටා මැවුවෙමි සිහිනයට අතැඟිලි අතර මියෙන්නට කියා

හොරෙන්ම එබෙන්නට වූ මතක පබැඳුම් අතරින්
විදුලි එළි පහන්, කැළල් පෑරෙන හැඟුම් උගුල් අතරින්
පැකිළෙන පැටළෙන විසිරුණු සිතක් සුරතින් ගුලි කරන්
පියමං සෙව්වෙම්, මැවුම් විශ්වීය අනන්තය කරා

© 2015 Pamuditha Zen Anjana

එගොඩ ගොඩ

දැන් මට
ඔයාව මතක් වෙන්නේ
ඉඳ හිට
එහෙමත් වෙලාවකට

කොහොමත් ඉස්සර වගේ
හැමදාම මතක් වෙන්නේ නම්
නෑ!

කොටින්ම කිව්වොත්
කොහොමටවත් මතක් වෙන්නේ
නැති තරම්

මොකද්දෝ හොඳකට
හෝ නරකකට
ඒක එහෙම වෙලා.

අකමැත්තෙන් වුණත් මම
ඒකට කැමතියි

සමහරවිට
නොවුණු
නොවිය හැකි
නොවිය යුතු ව තිබුණු
අරුම පුදුම
කලබගෑනියක
මං හිරවෙලාවත් ද කියලා
හිතෙනවා මට

කොහොමත් දේදුන්නක් පායන්න
වහින්නම ඕනෙ ලු!

පයිප්ප වතුරෙන් දේදුනු හදාගත්තට
කල් පවතින්නෙත්
නෑ ලු!

අනෝරා වැස්සකට
බයේ මම
ගොඩ වුණා
අම්බලමකට…

© 2014 Pamuditha Zen Anjana

හතර හිනා

කාටත් හොරෙන්
හඳත් එක්ක කතා කරන්න
මම මහ රෑ ඇහැරගෙන හිටියා

“අමාවකට පුරහඳ පායන්නෑ බං!”

අතිජාත යාළුවෙක්
දවස් දෙක තුනකට පස්සේ
එහෙම කිව්වම මට හිනා ගියා

කැලැන්ඩරයක් අරගෙන
පෝය කවද්ද කියලා නොබැලුවට
මට හිතුණෙම එදා පසළොස්වක කියලා

“උඹට දෙයියන්ගේ හාල් කැවිලා!”

තව යාළුවෙක්, තව පාරක්
මම හිනාවෙන හැටි දැක්කම
මහ හයියෙන් හිනාවුණේ එහෙම කියලා

හඳ නැතිවුණාට
ඈතින් බලාගෙන හිටපු
ලස්සන තරුවක් දෙකක් ඉඟි කළා කිව්වම

“හැමදාම ඉරට ට්‍රයි කරන්නේ නැතුව,
අඩුම තරමේ තරුවකටවත් ට්‍රයි කරහං!”

උන් එක හෙළා කිව්වා
මම ගොනා වගේ හිනා වුණා

ළඟ තිබ්බ තරු වලට
මෙච්චර කල් ඉරට කියලා ට්‍රයි කළත්
දුරින් තියෙන තරු ඉරවල් වෙන්නත් බැරි නෑ

ඉර, හඳ, තාරකා අතරේ අතරමං වුණු
මංම කියපු කතාවක් මතක් වෙලා
මට ආයෙමත් හිනා ගියා.

© 2014 Pamuditha Zen Anjana

එතැනින් එහාට

අනාගතයේ එක් ඉර නැති දවසක
හුස්ම ටිකකුත් එක අතකින් ගුලි කරන්
නිහඬතාවය මැදින් මං පියවර තිබ්බා

ඈතින් පේන දුම්රියක මහා ‘හූ’ හඬක්
නිහඬතාවයේ කන්‍යාභාවය පැහැරගත්තට
මං නෙමෙයි ඈතට විහිදුණු රේල් පාරෙන්
අඩියක් වත් එහේ මෙහේ වුණේ

“කෝච්චියක් එනවා බූරුවෝ, එහාට්ට වෙයං!”

කෝච්චියෙන් බේරෙන්න ගුලි ගැහිලා, පොදි ගැහිලා,
රේල් පාරේ අයිනේ හිටපු මිනිස්සු,
උන්ට කඩල විකුණන මිනිස්සු,
මහපාරේ කාර් ඇතුළේ ඉඳපු මිනිස්සු,
බස්වල ෆුට්බෝඩ් වල එල්ලිච්ච
වැඩ ඇරිලා ගෙදර යන මිනිස්සු,
එක එක විදිහට, එක හෙළා කෑ ගැහුවා!

ඉදිරියටම එන දුම්රිය, නිහඬතාවය එක්ක
තව දුරටත් රමණය කරන්න ගත්තා
නිහඬතාවය සද්දෙට කෑ ගහද්දී
මම සන්සුන් මනසින් දුම්රිය වෙත ම පිය මැන්නා

ඈතින් කෝච්චිය, මෑතින් මම
ඈතින් කෝච්චිය, මෑතින් මම
මෑතින් කෝච්චිය, මෑතින් මම

මිනිස්සු ඔක්කොම හුස්ම අතින් අල්ලගත්තා!

හිතාගන්න මොහොතක් නැති මොහොතක
දුම්රිය මහ හඬින් මගේ ඇඟේ හැපුණා
එන්ජිමේ කැබලි දස අත විසිරිලා යද්දී
නිහඬතාවය මහ සද්දෙට සුරතාන්තයට පත් වුණා…

මං මඳ හිනාවක් එක්ක යකඩ ගොඩෙන් එළියට ආවේ,
ඇඟේ ගෑවිච්ච එන්ජින් ඔයිල්, මජං පිස දමමින්

ලෝකයා ආයෙත් තමන්ගේ වැඩක් බලාගෙන යන්න ගියා…

මිනිස්සු මං දිහා බලලා හුස්ම අත හැරියා,
මං පපුව පිරෙන්න හුස්මක් ඉහළට ගත්තා!

© 2014 Pamuditha Zen Anjana

හසරක් සොයා

පාන්දර වැටෙන්න ගත්ත මල් වැස්ස අනෝරා වැස්සක් බවට පත් වෙද්දී
මම හිතට හොරෙන් අහස් මාළිගා හදන්න උත්සාහ කරමින් හිටියා මතකයි
කං කෙඳිරි ගාන මදුරුවොත් වෙනදා වගේම ළඟින් ඉඳන් පසුබිම් ගායනය සපයද්දී
හොරෙන් එබිකම් කරපු නිදිමතට පයින් ගහපු මම, ඈ එක්ක විශ්වය හරහා පිය මැන්නා

ඈ මට දැනුණේ දුරින් පිපුණු ලස්සන සුදු මහනෙල් මලක් වගේ
ඇසිල්ලකින් අතුරුදන් වන උල්කාපාතයක් වගේ
ඇහි පිල්ලමකට යටින් හිනාවෙන සතුටු කඳුළක් වගේ
ඔක්කොමටත් වඩා මගේම වෙන්නට නියමිත ලස්සන හීනයක් වගේ

ඒත් හදිසියේම හඹා ආපු දෙගෙඩියාවකින් මම තුෂ්ණිම්භූත වුණා
නිසොල්මන් ව පාෂාණිභූත වීමට නියමිත හීනය,
දිය රැල්ලක් වගේ කඩාගෙන පැනපු අතීරණයකින් සෝදා පාළුවට ලක් වෙද්දී
මම ඈ නැවත නැවතත් මගේ ජීවිතයේ කොටසක් කරගන්නට හිතුවා

විශ්වයේ කෙළවරෙන් ඉවක් බවක් නැතුව පියඹා ආපු සමණලයෙක්
මගේ පිටි අත්ලේ තාවකාලිකව නවාතැන් ගත්තා
අහේතුකව, සිතුවිලි දාමයන් ලොමු ඩැහැ ගැන් වෙද්දී
මම ආයෙමත් හුදෙකලාව තුළ ගුලි ගැහෙන්නට තීරණය කළා

© 2014 Pamuditha Zen Anjana

ත්‍රිකෝණමිතිය

එයා,

මට වඩා
තොට
කැමතියි ලු!

ඉතිං

තෝ,
මං වුණොත්

මං,
එයා වුණොත්

එයා,
තෝ වුණොත්

මං
තොට
ආදරෙයි!

© 2009 Pamuditha Zen Anjana