“අසරීරං ගුහාසයං”

ගනුදෙනු කාර භවතුන් පෝළිමට වැඩියා
මම ගල්ලෙනෙන් පිට වෙලා නැවක් හොයාගෙන ගියා
මුහුදු යන්න නෙමෙයි ගෙයක් හදාගන්න
“අපිට කොහෙද පූසෝ මාළු? අපි යනවද මූදු?”
පාර දිගට නැවත් කරේ තියාගෙන ඇවිදපු මට
මිනිස්සු මල් වලින් ගැහුවා
නෑ- මිනිස්සු මල් ගැහුවා
සොරි- ඒක එහෙම නෙමෙයි වුණේ
ආයෙ මුල ඉඳන් එන්නම්

ගනුදෙනු කාර භවතුන් පෝළිමට වැඩියා
මම ගල්ලෙනෙන් පිට වෙලා
නැවක් හොයාගෙන ගියා
මුහුදු යන්න තමයි
මම ධීවරයෙක් නෙමෙයි
ධීවරයන්ට තියෙන්නේ බෝට්ටු
ඇයි මූදු යන්න පුළුවන් ධීවරයොන්ට විතර ද?
නිකම්ම නිකම් මිනිහෙක් වෙච්ච මට මූදු යන්න බැරි ද?

නැවත් කරේ තියාගෙන පාර දිගට ඇවිදපු මට
මිනිස්සු හූ කිව්වා
අපි සැලෙයි ඔව්වට
හූ සද්දෙට බයේ නැව නම් කරෙන් පැනලා දිව්වා
නැව්වලටත් ලැජ්ජ බය ඇති!

මං හිටියේ
තඩි බිම් මල් යායට වැවිලා තිබ්බ දූපතක
දූපත ලොකු ද?
ඔව් දූපත ලොකුයි!
දූපතේ මිනිස්සුන්ට දූපත ලොකුයි
ඒකනේ මූදු යන්න නැවක් ගත්තේ
ආ.. නැව පැනලා ගියානේ..!
කාත් එක්ක ද?

තනියම

හඳපානේ ‘වැටවුට්’ නෙමෙයි
කට්ට අව්ව තියෙන මහ දවල්
හූ සද්දෙට බයේ පැනලා ගියා

මම ගල්ලෙනෙන් පිට වෙලා නැවක් හොයාගෙන ගියා
මුහුදු යන්න නෙමෙයි ගෙයක් හදාගන්න
ඉන්න හොඳ තැනක් හොයාගන්න

මම යන පාර දිගට නිල් කටරොඩු මල් වැවිලා තිබ්බා
මිනිස්සු මට ආශිර්වාද කළා
“හිටියොත් හොඳට හැදී දෙවියොත් නමට වඳී!”
දෙවියෝ නමට වැන්ඳා
ඇත්තට නෙමෙයි නිකම් බොරුවට
නමට!

එක පාරට මහ පාර කෙළවර වුණා තඩි හෙළකින්
කෙළවරේ, ගැට්ට උඩ නැව ඉඳගෙන හිටියා
හෙළෙන් පහළ තිබ්බේ සුනාමියකට අත වනන මුහුද
හෙළ උඩ හිටියේ “පනින්න පෙර සිතා බලන” නැව

මම ළඟට යද්දි නැව බිම් මලකට රූපාන්තරණය වුණා
ඒක විසල් බිම්මලක්
දැක්කම බය හිතෙන සයිස් එකේ එකක්
අතේ තිබ්බ චේන් සෝ එකෙන්
බිම් මලේ මුල ගාවින් කපපු මම
ඒක මුහුදට තල්ලු කළා
සොරි- ඒක එහෙම නෙමෙයි වුණේ
ආයේ මුල ඉඳන් එන්න කම්මැලියි

“මට මතක නෑ!”

කොහොමත් මගේ මතකය දුර්වල වෙලා
මතක මාවත් වලට තඩි ගල් කඩන් වැටිලා
ඒවා බ්ලොක් වෙලා!

මම බෝම්බයක් පිටේ බැඳන්
හෙළෙන් පල්ලෙහාට පැන්නා

සූඌඌඌඌඌඌඌට් ප්වොහ්!

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

Advertisements

ප්‍රකෘතිය අතරමැද

මේක ඉල්ල ගත්තු ජීවිතයක්
ණයට ගත්තු හීන ගොඩක්
ගොඩ ගහගෙන, පොදි ගහගෙන
අරන් යන්න මරණින් පස්සේ
එහා ලෝකෙටත්..

මේක හදාගත්තු රවුමක්
එකා වටේ යැවෙන එකක්
හසරක් නොදත් වංකගිරියක්
නොදකින නොපෙනෙන
ඈතින් සිත්තම් වෙන
නුදුරින් මැකී යන
ඇත්තක් හොයාන යන ගමනක්

අපි ආයෙත්
ආයෙ ආයෙමත්
රවුමකට අත් අල්ලන්
‘කිරි කිරි බෝලේ’
කියන සෙල්ලමක්
කෙළවරක් නැති ත්‍රිකෝණ
හතරැස් කොටුවක්
ඇතුළට වැටෙන තැනක්

ඈතින් ඈතට, දෑසින් එහාට
ඇවිදගෙන යද්දී දුරින් දැනෙන
මිරිඟුවක සේයාරුවක්
වැහි නැති අකුණු රාමුවක්
හදවත් එක්ක ‘ෆුට්බෝල්’ ගහන
වැලි නැති කාන්තාරයක සිත්තමක්

දිය රෙද්දෙන් බෙල්ල කපපු
පරපුරක පළිගැනීමක්
සංස්කෘතිකය සදාචාරය ඇතුළේ
ඇකිළුණු දූපතක
හිර වුණු මනස් වල
කල එළි මඟුලක්

මේක අවසානයක් නැති
ආරම්භයක
ඉසියුම් නැවතුමක්
අම්බලමක්,
අහඹුවක් හෙම නොවේ
අවැසිතාවයක්…

© 2015 Pamuditha Zen Anjana