“අසරීරං ගුහාසයං”

ගනුදෙනු කාර භවතුන් පෝළිමට වැඩියා
මම ගල්ලෙනෙන් පිට වෙලා නැවක් හොයාගෙන ගියා
මුහුදු යන්න නෙමෙයි ගෙයක් හදාගන්න
“අපිට කොහෙද පූසෝ මාළු? අපි යනවද මූදු?”
පාර දිගට නැවත් කරේ තියාගෙන ඇවිදපු මට
මිනිස්සු මල් වලින් ගැහුවා
නෑ- මිනිස්සු මල් ගැහුවා
සොරි- ඒක එහෙම නෙමෙයි වුණේ
ආයෙ මුල ඉඳන් එන්නම්

ගනුදෙනු කාර භවතුන් පෝළිමට වැඩියා
මම ගල්ලෙනෙන් පිට වෙලා
නැවක් හොයාගෙන ගියා
මුහුදු යන්න තමයි
මම ධීවරයෙක් නෙමෙයි
ධීවරයන්ට තියෙන්නේ බෝට්ටු
ඇයි මූදු යන්න පුළුවන් ධීවරයොන්ට විතර ද?
නිකම්ම නිකම් මිනිහෙක් වෙච්ච මට මූදු යන්න බැරි ද?

නැවත් කරේ තියාගෙන පාර දිගට ඇවිදපු මට
මිනිස්සු හූ කිව්වා
අපි සැලෙයි ඔව්වට
හූ සද්දෙට බයේ නැව නම් කරෙන් පැනලා දිව්වා
නැව්වලටත් ලැජ්ජ බය ඇති!

මං හිටියේ
තඩි බිම් මල් යායට වැවිලා තිබ්බ දූපතක
දූපත ලොකු ද?
ඔව් දූපත ලොකුයි!
දූපතේ මිනිස්සුන්ට දූපත ලොකුයි
ඒකනේ මූදු යන්න නැවක් ගත්තේ
ආ.. නැව පැනලා ගියානේ..!
කාත් එක්ක ද?

තනියම

හඳපානේ ‘වැටවුට්’ නෙමෙයි
කට්ට අව්ව තියෙන මහ දවල්
හූ සද්දෙට බයේ පැනලා ගියා

මම ගල්ලෙනෙන් පිට වෙලා නැවක් හොයාගෙන ගියා
මුහුදු යන්න නෙමෙයි ගෙයක් හදාගන්න
ඉන්න හොඳ තැනක් හොයාගන්න

මම යන පාර දිගට නිල් කටරොඩු මල් වැවිලා තිබ්බා
මිනිස්සු මට ආශිර්වාද කළා
“හිටියොත් හොඳට හැදී දෙවියොත් නමට වඳී!”
දෙවියෝ නමට වැන්ඳා
ඇත්තට නෙමෙයි නිකම් බොරුවට
නමට!

එක පාරට මහ පාර කෙළවර වුණා තඩි හෙළකින්
කෙළවරේ, ගැට්ට උඩ නැව ඉඳගෙන හිටියා
හෙළෙන් පහළ තිබ්බේ සුනාමියකට අත වනන මුහුද
හෙළ උඩ හිටියේ “පනින්න පෙර සිතා බලන” නැව

මම ළඟට යද්දි නැව බිම් මලකට රූපාන්තරණය වුණා
ඒක විසල් බිම්මලක්
දැක්කම බය හිතෙන සයිස් එකේ එකක්
අතේ තිබ්බ චේන් සෝ එකෙන්
බිම් මලේ මුල ගාවින් කපපු මම
ඒක මුහුදට තල්ලු කළා
සොරි- ඒක එහෙම නෙමෙයි වුණේ
ආයේ මුල ඉඳන් එන්න කම්මැලියි

“මට මතක නෑ!”

කොහොමත් මගේ මතකය දුර්වල වෙලා
මතක මාවත් වලට තඩි ගල් කඩන් වැටිලා
ඒවා බ්ලොක් වෙලා!

මම බෝම්බයක් පිටේ බැඳන්
හෙළෙන් පල්ලෙහාට පැන්නා

සූඌඌඌඌඌඌඌට් ප්වොහ්!

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

20160131_උදේ_5පාරක්බැක්ස්පේස්_දවල්_දැන්වෙලාව_1213පැය

ලියන්න දෙයක් නැති වෙලාවට විකාර ලියන එකත් හොඳ පුරුද්දක් ලු. කවුද එහෙම කතාවක් කියලා තිබ්බා මට මතකයි. මේක ලියල ඔක්කෝම සිලෙක්ට් කරලා ඩිලීට් කරලා දාන එකත් එක්තරා විදිහක වින්දනයක්.

එකම වෙනස, ඩිලීට් කරලා දැම්මම ඒක කාටවත් කියවන්න බෑ.

ඉස්සර මම ලිව්වේ කොළවල පෑන් වලින්. පොත් වල පිටු ඉවරවෙනකම් විකාර ලියනවා. වැඩේ කියන්නේ දැන් වගේ ඒවා ඩිලීට් කරන්න බෑ. එක්කෝ පොත ගිනි තියලා දාන්න ඕනේ. නැත්තන් හීනියට ඉරලා විසි කරලා දන්න ඕනේ.

මම පුරුදු වෙලා ඉන්නේ එහෙම. කාලාන්තරයක් තිස්සේ ෆිල්ම් බලලා ටීවී සීරීස් බලලා පුරුදු වුණ දෙයක්. දෙකට තුනට ඉරලා විසික් කරොත් කවුරුහරි වෙලාව ඕනාවට වඩා තියෙන එකෙක් ඒ කොළ එකතු කරලා මම ලියපුවා කියවයි කියලා බයක්මත් නොවන විශ්වාසයක් ඔළුවේ කොණක තියෙනවා. ඊට වඩා මේක ලේසියි. අකුරු දහස් ගණන් ටයිප් කළා, කන්ට්‍රෝල් ඒ එබුවා ඩිලීට් හරි බැක්ස්පේස් හරි එබුවා. ඒ කරදරෙන් නිදහස්.

හැම කීස්ට්‍රෝක් එකක්ම කොහේ හරි රෙකෝර්ඩ් වෙනව ලු. ඒකත් දැනගත්තේ ෆිල්ම් බලලම තමා. වෙලාවට එහෙම හිතලා නොලියා ඉන්න තරම් තාම පැරනොයිඩ් නෑ.

ලියන්නේ මොනාද කියලා හිතන්නේ නැතිව ඔළුවට එන විකාර ලියන එකත් මරු. ඔළුවට එන විකාර ගොණු කරගන්න පුළුවන් කියලා පොඩි සන්තෝසෙකුත් හොරාට එබිකම් කරනවා.

මම ඊයේ හීනයක් දැක්කා. දැන් ඒකේ වුණ දේවල් හරියටම මතක නෑ. ඒ වුණත් ලාවට එහෙන් මෙහෙන් අමුතු දේවල් මතකයි.

ඊයේ මම හීනෙන් ගියා අමුතු රටකට. ඒකේ මට හිටියේ වෙන පවුලක්. ඒ කියන්නේ මම කසාද බැඳලා නෙමෙයි. මගේ අම්මයි තාත්තයි වෙනස්. මට හිටියේ නංගි කෙනෙක්.

අපි ගියා ට්‍රිප් එකක්. මුහුදුබඩ පළාතකට බස් එකේ යනවා මට හොඳට මතකයි. මම තනියම එළියට බැස්සේ නාන්න කලිසමක් මොකුත් ගෙනල්ලා නොතිබ්බ නිසා කියලා මතකයි. අඩුම තරමේ බීච් එකට දාන්න සෙරප්පු දෙකක් වත් ගෙනල්ලා නොතිබ්බ නිසා මම ගියා ඒ පැත්තේ තිබ්බ ත්‍රිෆ්ට් ශොප් ටිකකට. ඒවා තිබ්බේ පේමන්ට් එකේ ගහපු පොඩි පොඩි ස්ටේජ් උඩ.

එක තැනකින් මම පරණ කලිසම් ටිකක් බැලුවා. ඒ කලිසම් එච්චර සෙට් වුණේ නැති නිසා ළඟ තිබ්බ ටී ෂර්ට් ටිකක් ඇද්දා. එකක් ගන්න හිතාගෙන මම ඒවයේ ගාණ ඇහුවා. රුපියල් විස්සයි ලු. මම ඒක කෙල්ලට දෙන්න හිතාගෙන ගත්තා. පස්සේ මට කෙල්ලෙක් නැති බව මතක් වුණා. අවුලක් නෑ. අපි නැවතිලා හිටපු ගෙදර මට නංගි කෙනෙක් හිටියා. එයාට දෙනවා කියලා ඒක මම ප්ලාස්ටික් බෑග් එකකට දාගත්තා. සෙරප්පු හෙව්වට සෙරප්පු තිබ්බෙත් නැති නිසා මම කඩේ හිටපු මහත ඇන්ටිගෙන් ස්නීකර්ස් තියෙනවද කියලා ඇහුවම, දෙරණේ අර ඩාන්ස් සීන් එකේ ඉමල්කයා එතන ප්‍රාදූර්භූත වුණා. ඌ කිව්වේ ස්නීකර්ස් තියෙනවා එක එක ගණන් වලට කියලා.

“නිකන් ගාණක් කියන්න බලන්න. මේකෙන් උඩ වගේ කියල හිතලා” මම ඌට කිව්ව.

“අඩුම 3000ක් විතර වෙනවා. කොහොමත් උඹ බ්‍රෑන්ඩ් නිව් ගන්නවනම් අනූදාහක් විතර වෙනවනේ ඒකක්!” ඌ එහෙම කිව්ව.

මම ළඟ හිටපු යාළුවෙක්ට “අනිවා ඔරිජිනල් ගණන් නේ!” කියලා ආපිට හැරුණා.

අනිත් ක්ෂණයේ මම හිටියේ බස් එකක් ඇතුළේ. බස් එක අන්ධකාර මුහුදු වෙරළකට ළං වෙලා හිටියේ. මුහුදු වෙරළ පිරෙන්න මිනිස්සු. බැලුම් බෝල වෙළෙන්ඳෙක් එතැනින් කැපී පේන්න වගේ බැලුම් බෝල හෙණ ගොඩක් තියාගෙන හිටියා.

උසට විහිදිච්ච පොල් රුප්පාව අස්සෙන් දැවැන්ත ගල් ගුහා තිබිච්ච පැත්තට මම ඇවිදගෙන ගියා. ගල් ගුහාව ඇතුළෙත් මිනිස්සු. එළියෙත් මිනිස්සු. මිනිස්සු පීරගෙන මම ගල් ගුහාව අස්සට ගිහින් දැකපු දර්ශනයෙන් ගල් ගැහිලා නතර වුණා.

ගල් ගුහාවේ ඇතුළේ අර ලොකු මින් මැදුරු වල වගේ දැනුණු වීදුරුවක් නැති කවුළුවකින් මට පෙනුණේ මහ මුහුද.

හැබැයි අපි හැමදාම දකින මහ මුහුද නෙමෙයි. අඳුරු රැළි කුට්ටි කුට්ටි තැන් තැන් වල විහිදිලා තිබ්බා. රැළි කුට්ටි පොඩි පොඩි තැන් වල රැලි නගමින් තිබ්බා. මහා අමුතු ගුප්ත බයකින් මම වෙළිලා ගියා. මුහුද මට කතා කරනවා වගේ දැනුණ නිසා මම ළඟට වත් ගියේ නෑ.

අනිත් ක්ෂණයේ මම හිටියේ ගෙදර. ඒ කිව්වේ අපි ට්‍රිප් එක ගිහින් නැවතිලා හිටපු ගෙදර.

එතැනින් එහාට මතක මම ඇහැරිලා මගේ කාමරය ඇතුළට වැටිලා තිබ්බ ඉර එළිය දිහා බලන් ඉන්න එක විතරයි. සමහරවිට ඒ හීනෙට තේරුමකුත් ඇති. කවුද දන්නේ ඔව්වා.

මම ෆෝන් එක පැයක් විතර ඔබ ඔබ හිටියා. මම මේ දවස් වල ගහනවා ඉන්ෆිනිටි ලූප් කියලා ගේම් එකක්. ඒක හෙණ ආතල්. මහ දෙයක් නෑ. එක එක රවුම් බෝල බෝල පැටර්න් කුඩු පට්ටම් කරලා තියෙනවා. ඒවා එක පිළිවෙලකට කනෙක්ට් කරන්න තියෙන්නේ. දැන් මම ඉන්නේ 115 වෙනි පසල් එකේ.

පසල් කියලා සිංහලෙන් ලිව්වම කැතයි. ඉසෙඩ් අකුරට සිංහල අකුරක් තාම නැති එකේ අඩුපාඩුව ඔන්න ඕකයි.

කොහොම හරි මම නැගිටලා මැෂින් එක ඔන් කළා. අම්මගේ මහන මැෂිම නෙමෙයි, මගේ කම්පියුටර් එක. හදිස්සියට පාස්වර්ඩ් එක දෙපාරක් වරද්දලා ගහලා කොහොමහරි ඒකත් ඔන් කරගෙන මම ටයිප් කරන්න ගත්තා. සමහර විට ලියන වෙලාවට මම සිගරට් එකක් පත්තු කරගන්නවා. ඒකත් ඇවිල්ලා තියෙන්නේ ෆිල්ම් බලලම ද කොහෙද. ඉස්සර පිටු ගණන් ලියද්දි මම සිගරට් බොන එකක් කියලායැ.

දැන් කොහොමහරි සිගරට් එකත් ඉවරයි. තව එක සිගරට් එකක් ඉතුරුයි. දැන් මම කල්පනා කරන්නේ ඒක පත්තු කරනවද නැද්ද කියලා. මෙහෙම ලියන එකෙත් සීමාවක් එපැයි.

එක්කෝ ඒකත් පත්තු කරගන්නවා. මම රැවුළ කස කස පාරේ ගිය බයික් එකක සද්දෙට ඔළුව හැරෙව්වා.

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

නිල්

මම ඇදුණේ කාන්තාරයට
ආයෙමත් වතුර හොයාගෙන
නගර සභාවේ පාර වැරදුණු වතුර බවුසරයක්
ටොනික් මූඩි වලට වතුර බෙදමින් හිටියා

ටිකක් එහායින්
වතුර ඉවට හදිසියේ නැගිටපු ඔටුවෙක්
උඩු රැවුළෙන් හිනාවෙවී
සාටක බෙදමින් හිටියා

වතුර බවුසරේ ගාව රැස් කාපු
මහ සෙනඟ
වතුර වෙනුවට සාටක ඉව පස්සේ ඇදුණා
මම එපා වුණු උනන්දුවකින් ක්ෂේම භූමියක් හෙව්වා

නෑ නෑ
විල්පත්තු මායිම හෙව්වා

හදිසියේ උරහිස දිගේ මේසෙට බැහැපු දාවිත්
ෆොටෝෂොප් ඕපන් කරගෙන
මොකද්දෝ කුරුටු ගාන්න පටන් ගත්තා

මම නොවූ විරූ හදිසියකින් ඇහැරුණා

මාව වට කරගත්තු හරිත රේඛා
දුම් ගුලි අතරින් සුපුෂ්පිත වුණා
කාමරේ වටේට හිටගත්තු හුදී ජනයා
බැඳගත්තු බෙරේට හිතේ හැටියට තැළුවා

හරියටම දහනවයයි
එහෙම කියපු දාවිත් ෆොටෝෂොප් ගුලි කරලා
කුණු බක්කියට දමලා ගැහුවා
පරණ මතක කොළ අහුරක්
නින්නාද දෙමින් පුපුරා ගියා
ගිනිගත්තා

සෑහෙන ව්‍යාකූලයි!

හීන එහෙමයි
ශාරුක් ඛාන් කූරු ගණන් කරන ගමන් කිව්වා

මට හිනා ගියා
හිනාව මාව දාලා ගියා
මම ආයෙමත් එහා පැත්ත හැරිලා
බිත්තිය දිගේ එකා පස්සේ ඇදුණු
අලි පේළියක් වටේට
ත්‍රිකෝණ සිත්තම් කළා

ඇඟිල්ලකට හිර වෙලා
පශ්චාත්භාගය තැළුණු අලියෙක්
විශ්වය ගිලලා දිවුල් කෝම්බයක් එළියට දැම්මා

© 2015 Pamuditha Zen Anjana

විසදුම් යාත්‍රා

එක්තරා, එකෝමත්, කාලෙක, දිනෙක, රැයෙක
හැමදාම වගේ, පායන සඳ එළියට ටිකක් ඉහළින්
සුදනන් සියයක් බැඳි කරත්තයකින්
ගමන් කළෙම් සියක් දුදනන් සොයා

තරු දහස් ගණනක් දිළී නිවී යන
මනස්කාන්ත රාත්‍රියක් පුරාවටම
නොනිමි, අහිමි ආදරයන් දැල්වූවෙම්
අඳුරු වූ සිත එදුමින් එළිය වන්නටැයි සිතා

කෙළවරක් නොමැති නොහොත් නොපෙනෙන
බෝ දුරින් දැල්වුණු කෝමල ආලෝක රේඛා
සිසාරා සැණකෙළි වන් වූ මිනිස් බහුරූ කෝලම්
විනිවිදිම්, මතින් බමනා දෘෂ්ටිය නාභිගත වේ යැයි සිතා

ඇසෙන නෑසෙන මානයක වැයෙන පළඟැටි සංධ්වනියට
දැනෙන නොදැනෙන වැළපෙන සිත දැහැන් ගත වූයෙන්
සැනසුම් සුසුම් මතින් ඉවසුමක් නැති දෙනෙත් පුරා ඈ සොයා
රටා මැවුවෙමි සිහිනයට අතැඟිලි අතර මියෙන්නට කියා

හොරෙන්ම එබෙන්නට වූ මතක පබැඳුම් අතරින්
විදුලි එළි පහන්, කැළල් පෑරෙන හැඟුම් උගුල් අතරින්
පැකිළෙන පැටළෙන විසිරුණු සිතක් සුරතින් ගුලි කරන්
පියමං සෙව්වෙම්, මැවුම් විශ්වීය අනන්තය කරා

© 2015 Pamuditha Zen Anjana

එගොඩ ගොඩ

දැන් මට
ඔයාව මතක් වෙන්නේ
ඉඳ හිට
එහෙමත් වෙලාවකට

කොහොමත් ඉස්සර වගේ
හැමදාම මතක් වෙන්නේ නම්
නෑ!

කොටින්ම කිව්වොත්
කොහොමටවත් මතක් වෙන්නේ
නැති තරම්

මොකද්දෝ හොඳකට
හෝ නරකකට
ඒක එහෙම වෙලා.

අකමැත්තෙන් වුණත් මම
ඒකට කැමතියි

සමහරවිට
නොවුණු
නොවිය හැකි
නොවිය යුතු ව තිබුණු
අරුම පුදුම
කලබගෑනියක
මං හිරවෙලාවත් ද කියලා
හිතෙනවා මට

කොහොමත් දේදුන්නක් පායන්න
වහින්නම ඕනෙ ලු!

පයිප්ප වතුරෙන් දේදුනු හදාගත්තට
කල් පවතින්නෙත්
නෑ ලු!

අනෝරා වැස්සකට
බයේ මම
ගොඩ වුණා
අම්බලමකට…

© 2014 Pamuditha Zen Anjana

හතර හිනා

කාටත් හොරෙන්
හඳත් එක්ක කතා කරන්න
මම මහ රෑ ඇහැරගෙන හිටියා

“අමාවකට පුරහඳ පායන්නෑ බං!”

අතිජාත යාළුවෙක්
දවස් දෙක තුනකට පස්සේ
එහෙම කිව්වම මට හිනා ගියා

කැලැන්ඩරයක් අරගෙන
පෝය කවද්ද කියලා නොබැලුවට
මට හිතුණෙම එදා පසළොස්වක කියලා

“උඹට දෙයියන්ගේ හාල් කැවිලා!”

තව යාළුවෙක්, තව පාරක්
මම හිනාවෙන හැටි දැක්කම
මහ හයියෙන් හිනාවුණේ එහෙම කියලා

හඳ නැතිවුණාට
ඈතින් බලාගෙන හිටපු
ලස්සන තරුවක් දෙකක් ඉඟි කළා කිව්වම

“හැමදාම ඉරට ට්‍රයි කරන්නේ නැතුව,
අඩුම තරමේ තරුවකටවත් ට්‍රයි කරහං!”

උන් එක හෙළා කිව්වා
මම ගොනා වගේ හිනා වුණා

ළඟ තිබ්බ තරු වලට
මෙච්චර කල් ඉරට කියලා ට්‍රයි කළත්
දුරින් තියෙන තරු ඉරවල් වෙන්නත් බැරි නෑ

ඉර, හඳ, තාරකා අතරේ අතරමං වුණු
මංම කියපු කතාවක් මතක් වෙලා
මට ආයෙමත් හිනා ගියා.

© 2014 Pamuditha Zen Anjana