ගෝල්ඩ් ෆිෂ්

උන් මාව වටකරගෙන හිටියේ. රතු පාට ඇඳගත්තු මිනිස්සු. උන්ගේ ඇස් විශ්වය වගේ දිළිසුණා. කණ පැළෙන්න සින්දු කියාගෙන උන් මගේ වටේ උඩ පැන පැන නැටුවා. තඩි ඇතෙක් වගේ කට්ට කළු මහත මිනිහෙක් උන්ගේ නායකයට රඟපෑවා. පහළ තිබ්බ වතුර බැරල් එක දිහා බලපු නායකයා වගේ එකා ආයේ මගේ දිහා බැලුවා. ඌ ෂුවර් එකටම මාව ඕක අස්සට ඔබන්න හදන්නේ. දුවාගන්නත් බැරුව ඒ මේ අත බලපු මම-

“ඕයි! නැගිටපන් හුත්තෝ!” වේසාවා කෑගැහුවා. “අන්න අරෙහේ අරුන් ටික බඩවෙලා වගේ මැරෙන්න හදනවා. ඉක්මණට යමන්!”

මම හිමීට ඇස් ඇරලා ඉන්නේ කොහේද කියලා තීරණය කරගන්න බැරි බැරිගාතේ දැඟලුවා. ඇඟෙන් නෙමෙයි ඔළුව ඇතුළෙන්. වටේට ඇස් යවපු මට දකින්න ලැබුණේ මම පරණ බාත් රූම් එකක් වගේ තැනක කෙළවරක බිම නිදාගෙන හිටපු වගක්. ඔළුවට උඩින් තිබ්බේ සින්ක් එකක්. ටිකක් ඈතින් කැඩිච්ච කොමඩ් තුන හතරක්. පුස් කාපු සීලිමේ තැන තැන බාගෙට ඩිම් එකේ පත්තු වෙන ලයිට් කිහිපයක් වටා පිටාව අඩ අඳුරෙන් එළියට අරන් තිබ්බා. මගේ එහා පැත්තෙන් ගංජාකාරයෙක් බිම ඉඳන් ඉන්නවා වගේ ඉඳගෙන හිටියේ මගේ අතිජාත මිත්‍රයා වේසාවා. මම ටිකෙන් ටික වාරු අරන් නැගිටලා හරිබරි ගැහිලා නිදාගෙන උන්නු තැනම කෙලින් වෙලා ඉඳගත්තා.

මම කැරියා. මේ මගේ ජීවිතේ තවත් දවසක්. එක එක හුත්තලට ඕන විදිහට මම ජීවත් වෙන්නේ නෑයි කියලා කිව්වම අම්මා මට පුකට පයින් ගහලා ගෙදරින් එළෙව්වා. එදා ඉඳන් හැමදාම මහ පාරේ. බැක්පැකින් ජීවිතේ. ඒ කිව්වේ තඩි බෑග් එකක තිබ්බ සබ්බ සකළමනාවම ඔබාගෙන අහුවෙන විදිහට කාලා බීලා තැනින් තැන යන එක. හිතුණොත් වැඩ කරනවා. වැඩ කරොත් සල්ලි හම්බවෙනවා. සල්ලි හම්බුණොත් එදා රෑට බොන්න පුළුවන්. සල්ලි නැත්තන් අතිජාත මිත්‍රයන්ගේ සල්ලි වලින් බොනවා. උන්ට ඒක ගැන අවුලක් තිබ්බත් කරන්න දෙයක් නෑ. මට සල්ලි හොයන්න උවමනාවකුත් නෑ. සල්ලි තිබ්බොත් වියදම් කරනවා. නැති නිසා දැනට ෆුල් ටයිම් ෆ්‍රීලෝඩින්. අහිගුණ්ඨිකයන්ට වඩා ටිකක් හොඳයි. හැබැයි ස්ටේබල් නෑ. සමාජයේ ජීවත් වෙන හුත්තලට ඕන මාත් ස්ටේබල් වෙනවා දකින්න. මාවත් හුත්තෙක් කරන්න. ඒත් ඒකට මම ඉඩක් දෙන්නේ නෑ. මම කැරියා. ඒක එහෙම්මම තමා. වෙනස් වෙන්න උවමනාවක් මට නෑ.

“ඒ පාර මොකද්ද හරකෝ කල්පනා කර කර ඉන්නේ. වර යන්ඩ!” වේසාවා ඔරවගෙන මගේ අතින් ඇද්දා.

“හරි දැන් කොහෙද යන්න හදන්නේ. පොඩ්ඩක් හිටපන් නැගිටිනකම්!”

“වරෙන්කෝ. උඹට ඒ රෙද්දවල් වැඩක් නෑ නේ!”

“චුක්” ඒ මම.

ඔළුවට උඩින් තිබ්බ සින්ක් එකේ වදින්නැති වෙන්න පරිස්සම් වෙලා මාව අතින් අල්ලලා කෙලින් කරපු වේසාවා, මගේ පිට පුරාවට ගෑවිලා තිබ්බ තෙත අළු පාර අතින් පිහදැම්මා. පිට වැලි කඩදාසියකින් මැද්දා වගේ වේළුණා, අසුරු සැණෙකින්. සාක්කුවෙන් ගත්තු සුරුට්ටු පැකට් එකකින් සුරුට්ටු දෙකක් ගත්තු මම එකක් වේසාවට දීලා අනික කටේ ඔබාගත්තා. සින්ක් එකට පාත් වෙලා ටැප් එක ඇරපු මම තෙත ගින්දරෙන් සුරුට්ටුව පත්තු කරගත්තා. කොස් කොළ කපාගෙන ආපු ෆ්‍රෙෂ් මින්ට් රහට මාව ඇහැරුණා. වේසාවා ඒ වෙද්දිත් සුරුට්ටුව පත්තු කරගෙන අඩි දෙක තුනක් කළුවරට තියලා ඉවරයි.

“ඕයි හිටු මාත් එනකම්!” මම ඈතින් හිටපු උගේ පිටට කෑගැහුවා.

“තෝව වඩාගෙන යන්නෑනේ. වර පස්සෙන් මග ඇරෙන්නැතුව!”

පැත්තක තිබ්බ තඩි බෑග් එක කරේ දාගත්තු මම උගේ පස්සෙන් එළියට අඩිය තිබ්බා. එළිය කළුවරයි. තිත්ත කළු නෙමෙයි. ටිකක් විතර පැණි රසයි. ඈත අහසේ කළු පාට දූවිලි වළාකුළු වලට වැහිච්ච ඉර හීනි නිල්පාටට හුරු සුදු පාටක් විහිදුවමින් හිටියා. ආසාවකටවත් හෙළවෙන සතෙක් නෑ ළඟ පාතක. හැතැක්ම ගණනාවක්ම ඈතට වටෙන්ම පේන්න තිබ්බේ කාකනිල් පාට පස් විතරයි. කාෂ්ඨක පොළොව අපේ බර දරාගන්න බැරුව කිරි කිරි ගෑවා.

මේ අවුරුද්දේ අංකේ හරියටම මතක නෑ.

“ඕයි වේසාවෝ!” මම කෑ ගෑවා.

ටිකක් ඈතින් කඩිමුඩියේ දුවනවා වගේ ඇවිදපු වේසාවා හැරිලා බැලුවේ වාතයක් වෙන්නෙපා කියන්නා වගේ.

“උඹට මතකද අද මොන අවුරුද්ද ද කියලා?”

“අහවල් එකකට ද?” ඌ නුරුස්නා හඬින් ඇහුවා.

“උඹට ඒවායින් වැඩක් නෑ. කියහන්කෝ මේ අවුරුද්ද මොකද්ද කියලා දන්නවනම්. රෙද්ද!”

“මොකටද කිව්වොත් කියන්නම්. නැත්තන් නොදී වරෙන් රෙද්ද. අරුන් කන්න බලන් ඇති දැන්!”

“මේක කියවන උන්ට දැනගන්න!”

“දන්නෑ!” කියලා ආපහු හැරුණු ඌ ආයේ කඩිමුඩියේ ඉස්සරහට යන්න ගත්තා.

ඌ දන්නෙත් නෑ. මට මතකත් නෑ. අන්තිමට මතක දෙදාස් දාසය කියන අවුරුද්ද. ඒකේදි තමා තඩි මාළුවා මුළු පෘථිවියම දෙකට කඩාගෙන ඇදගෙන වටුණේ. ඌ ආවේ කොහෙන්ද කියලා අපි කවුරුත් දන්නේ නෑ. එනවා කියලා කලින් කියලා ආවෙත් නෑ. නාසා එකෙන් අපිට කිව්වෙත් නෑ. එක දවසක් උදේ නැගිටලා උඩ බලද්දි ඉරක් තරම් ලොකු ගෝල්ඩ් ෆිෂ් පෙනුමක් තිබ්බ මාළුවෙක් අහස වහගෙන හිටියා. පැය දෙකක් විතර මුළු කොළඹම පට්ට කලබලේක තිබ්බේ. කෝල් ගන්න බෑ. ලයින් ජෑම් වෙලා. ටෙක්ස්ට් යන්නෑ. ටීවී රේඩියෝ ඔක්කෝම හුකාපලා වෙලා. ඒවායේ හිටපු උනුත් පාරට බැහැලා අහවල් එකක්ද වෙන්නේ කියලා හොයාගන්න ට්‍රයි කරනවා. වෙන්නේ මොකද්ද බලන්න ඉන්ටනෙට් රිංගපු මිනිස්සු නිසා ගූගල් ක්‍රෑෂ් වෙලා. කවුරුත්ම අද වෙනකම් මෙලෝ දෙයක් දන්නෑ. මේකයි මාළුවා වැටෙන්න හේතු වුණේ කියලා කියන්න කිසිම දෙයක් හොයා ගන්න විදිහක් තිබුණේ නෑ. රටේම තිබ්බ සේරම ආයුධ වලින් ගෝල්ඩ් ෆිෂ්ට කෙළියා. ඒත් වැඩක් වුණේ නෑ. අර ඉරට කෝටු කෑලි වලින් ගැහුවා වගේ වැඩක් වුණේ. අපි බලාගෙන ඉන්දැද්දි හෙලිකොප්ටර් ප්ලේන් අනම් මනම් ඔක්කෝම ගිහිලා මාළුවගේ ඇඟේ හැප්පිලා සුන්නද්ධූලි වෙලා ගියා. පැය කාලකින් විතර ඒ මාළුවා පොළවට ඇදගෙන වැටුණා. මට මතක අපි අන්තිමට එම්සී එකේ කා පාක් එකට රිංගන එක විතරයි.

“ඕයි ගාටන්නැතුව ඉක්මණට වරෙන්. දැන් ළඟයි!” වේසාවා හැරිලා මගේ පැත්තට කෑ ගැහුවා.

“එනවා එනවා යකෝ. පැළවෙන්නෑ!”

“පැළවෙන්ඩ බෑ කියපන්. වඳ මයිනා!”

“මං විතරයෑ.. තෝත් වඳයි නේ!” මම අතෑරියේ නෑ.

ඌ අතෑරලා දූවිලි අස්සෙන් ඉස්සරහට ඇවිද්දා. ආ.. ඔව්.. මට කියන්න අමතක වුණා. වටේටම හමන දූවිලි කුණාටුවකින් අපි මුල ඉඳන්ම වැහිලා හිටියේ. සීන් එක හරියට පේන්නැති තරම් දූවිලි අපේ වටේ කැරකුණා. නාහ නැති නිසා දූවිල්ලෙන් අවුලක් නෑ. සුරුට්ටුව පත්තු කරගත්තම ඒකෙන් එන වතුර ටික අපේ තිබහ නිවනවා. මම වේසාවගේ පස්සෙන් ඉස්සරහට ඇවිද්දා. ඈතින් ඉන්න දෙතුන් දෙනෙක්ගේ සේයාරූ කාන්තාරේ මිරිඟුවක් වගේ පෙනුණා.

මාළුවා වැටිලා හුට්ටප්පරේ වෙලා කෙළම වෙලා ගියාට පස්සේ අපි ඇහැරුණේ එම්සී එකේ කා පාක් එකේ. බාගෙට බාගයක් මැරිලා. ඉතුරු බාගේ ජීවත් වෙලා හිටියා. ඒ බාගෙන් දෙන්නෙක් මායි මේ වේසාවයි. අපි දෙන්නා අනිත් ක්‍රව්ඩ් එකෙන් ඩිස්මිස් වෙලා මොන හුයන්නක්ද වුණේ කියලා බලන්න කොන්ක්‍රීට් කෑලි අස්සෙන් උඩට ආවම දැක්කේ එළිය වෙනස් වෙලා. එළිය කළුවර වෙලා. ඉර දූවිල්ලට වැහිලා. රෑ වගේ කළුවරයි. හැබැයි ලා එළියක් තිබ්බා. නිල් පාට. ආ ඒ සීන් එක මම කලින් කිව්වනේ. කොහොම හරි වෙලා තිබ්බේ මාළුවා වැටිලා පෘථිවිය දෙකඩ වෙලා. එක කෑල්ලක් කොළඹ. අනිත් කෑල්ල ඉතුරු ටික. කොළඹ ඉතුරු වෙලා හිටියේ හුත්තලා විතරයි. මිනිස්සු ඔක්කෝම මැරිලා. හිටපු හුත්තලා එකම විදිහට රොබෝ ජීවිත හදාගත්තා. මායි වේසාවයි අපි පස්සේ අහුලගත්තු අනිත් සෙට් එකයි විතරයි කොළඹටම හිටපු පොඩ්ඩක් විතර වෙනස් හැත්ත. ඒ සීන් එක වෙලා දැනට මට හිතෙන්නේ අවුරුදු බර ගාණක් ගිහින්.

“ආ කැරියා! මොකෝ වෙන්නේ කොළඹ?” ඈතින් හිටපු ගැන්සිය දැන් අතේ දුරින්. උන්ගෙන් එකෙක් දූවිලි කපාගෙන කෑ ගැහුවා.

“මොකුත් නෑ බං. මොකෝ මේ හදිස්සියේ. මේ වේසාවා නිදාගන්නත් දුන්නෑ බං හරියට. චුක්!” මම.

“අනේ නිකන් පල. හොඳට අළු පෙරවගෙන දපනේ දාලා බුදි අර රෙද්ද අස්සේ. ඇහැරෙව්වේ නැත්තන් තාම අතන!” වේසාවා ගත් කටටම කිව්වා.

“නින්දෙන් තමා යකෝ ජීවිතේ පවතින්නේ. නිදානොගෙන බලහන්කෝ. නිදිගින්නේ තමා මැරෙන්න වෙන්නේ!”

“චුක්! මේ ඒක නෙමෙයි දැන් වැඩේ වෙනවද?” වේසාවා අරුන්ගේ පැත්තට හැරිලා ඇහුවා.

“මොන වැඩේ ද බං. කවුරුහරි මට දැන් මෙතන වෙන දේ කියනවද කරුණාකරලා!” මට මළ පැනලා තිබ්බේ. ඇයි යකෝ නිදාගන්නත් නෑ. දූවිල්ල අස්සෙන් ඇදගෙන ඇවිල්ලා තුන්තේරවිලි තෝරන්න කියනවනේ.

“අපි හොයාගත්තා!” ඒ පාර වෙන එකෙක් කතා කළේ.

“මොකක්ද බං? වටේ නොයා කියහන්!”

“අපි හොයාගත්තා කොළඹින් එළියට යන්න ක්‍රමයක්!” ඌ ෆුල් එක්සයිට් වෙලා හිටිය බව උගේ ඉර එළියට නිල් පාට වෙලා තිබ්බ මූණෙන් පෙනුණා.

“ඒ කිව්වේ? අනිත් කෑල්ලට යන්න පුළුවන් ක්‍රමයක්?” මාත් පොඩ්ඩක් එක්සයිට් වුණා.

“ඔව් යකෝ ඔව්!”

පොර එක පාරට රතු පාට වෙන්න ගත්තා. එක්කෝ උන්ගේ ඇඳුම් රතු වුණා. අනේ මන්දා. කොහොමහරි මම කලබල වුණා. වම් පැත්ත බැලුවම එතන හිටපු එකත් රතු පාට වෙන්න පටන් ගත්තා. දකුණත් එහෙමයි. මම තුෂ්ණිම්භූත වුණා. ටිකක් ඈතින් හිටපු මගේ අතිජාත මිත්‍රයා වේසාවා තද කළු වෙන්න පටන් ගත්තා.

මම ලියන එක නැවැත්

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

“රැඩිකල් කවිය”

ඕයි නිදි ද?

නැගිටපන්..
එක්කෝ එපා, නිදා ගනින්
දිගටම.. දිගින් දිගටම
දිගට හරහට
ඇඳක පුටුවක
බිම වුණත් කමක් නෑ
නිදාගනින්..
කණේ ඇබ ගහගෙන!

ඇහැ කණ ඇරියහම
අහුවෙනවා උගුලකට

නෑ..

අහුවෙනවා “දී” උගුලට
ස්නැප්.. දැට් ට්‍රැප්..
වෝහ් සන් ලුක් ඇට් දැට් ඈස්!
උගුලක බූරුවෙක් හිරවෙලා..
වොට් තිස්තුන්දාහට කරවෙලා..
බූරු මස් රහ ඇති
නෑ.. බූරු මස් ගොම රහයි
ඇයි බූරුවෝ කන්නේ ගොම ද?
ඇයි දන්නැද් ද?
දැන් බූරුවෝ කන්නේ හරක් මස්..!

හිතුවා නේද බූරුවෝ වෙජිටේරියන් කියලා?

බූරුවෝ පැවත එන්නේ මකරුන්ගෙන්
උන් තමයි බාබකිව් කන්සෙප්ට් එක මුලින්ම ඉන්වෙන්ට් කළේ..!

මඟුලක් කතා කරනවා..
පේනවනේ කියන කුණුහරුප!
විශ්ව විද්‍යාල යන්න ලකුණු මදි වුණා නේද?
ඉගෙන ගත්තේ ප්‍රයිවට් නේ ද?
අඩුම තරමේ ඇට පාස් ද?

පුද්ගලික අධ්‍යාපනයට තිත තියනු!
බෑ
තිත තියනු!
බෑ
තියපන් ඩෝ!

ඩිස්කියෑවුන්හ්!
යොවූහ් යොවූහ්!

.
ඔන්න තිබ්බා දැන් මොකෝ?!

රජයෙන් නිකන් දෙන්න ඕන එව්වා මේවා!
ඔක්කෝම නිකන් දෙන්න ඕන
කෑම බීම ගෙවල් දොරවල්
ඉඳුම් හිටුම් ඔප්පු තිරප්පු
රැකි රස්සා මිළ මුදල්
හරකා බාන යාන වාහන
තාර පාර
පාට පාට කඩ
තාඩන පීඩන
ලාභ අලාභ නින්දා ප්‍රශංසා යස අයස සැප දුක
තෙකලා විදුලිය නළ ජලය
රෙන පුකට කැටයම්
ජිංජි බරස් බරස් බරස්
සකල බුජං කොට කලිසම්.. (දිග හුස්මක් ඉහළට අදියි)
ඔයි ඔක්කෝම නිකන් දියව්!

හා හිඟාකාපියව්!
එතකොට දෙඤ්ඤං..
ඔක්කේ තියලා කිරිත් පොවඤ්ඤං!
බඩ පිරුණම ගුඩුස් අරිඤ්ඤං!
උකුළේ දාලා නලවඤ්ඤං!

හරක් රැළක් ගියා වරක්
කළු ඇඳගෙන
පෙරහරේ..!

උන්ට ලැබුණා
ලොකු බක්කක්
ඔව්.

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

20160131_උදේ_5පාරක්බැක්ස්පේස්_දවල්_දැන්වෙලාව_1213පැය

ලියන්න දෙයක් නැති වෙලාවට විකාර ලියන එකත් හොඳ පුරුද්දක් ලු. කවුද එහෙම කතාවක් කියලා තිබ්බා මට මතකයි. මේක ලියල ඔක්කෝම සිලෙක්ට් කරලා ඩිලීට් කරලා දාන එකත් එක්තරා විදිහක වින්දනයක්.

එකම වෙනස, ඩිලීට් කරලා දැම්මම ඒක කාටවත් කියවන්න බෑ.

ඉස්සර මම ලිව්වේ කොළවල පෑන් වලින්. පොත් වල පිටු ඉවරවෙනකම් විකාර ලියනවා. වැඩේ කියන්නේ දැන් වගේ ඒවා ඩිලීට් කරන්න බෑ. එක්කෝ පොත ගිනි තියලා දාන්න ඕනේ. නැත්තන් හීනියට ඉරලා විසි කරලා දන්න ඕනේ.

මම පුරුදු වෙලා ඉන්නේ එහෙම. කාලාන්තරයක් තිස්සේ ෆිල්ම් බලලා ටීවී සීරීස් බලලා පුරුදු වුණ දෙයක්. දෙකට තුනට ඉරලා විසික් කරොත් කවුරුහරි වෙලාව ඕනාවට වඩා තියෙන එකෙක් ඒ කොළ එකතු කරලා මම ලියපුවා කියවයි කියලා බයක්මත් නොවන විශ්වාසයක් ඔළුවේ කොණක තියෙනවා. ඊට වඩා මේක ලේසියි. අකුරු දහස් ගණන් ටයිප් කළා, කන්ට්‍රෝල් ඒ එබුවා ඩිලීට් හරි බැක්ස්පේස් හරි එබුවා. ඒ කරදරෙන් නිදහස්.

හැම කීස්ට්‍රෝක් එකක්ම කොහේ හරි රෙකෝර්ඩ් වෙනව ලු. ඒකත් දැනගත්තේ ෆිල්ම් බලලම තමා. වෙලාවට එහෙම හිතලා නොලියා ඉන්න තරම් තාම පැරනොයිඩ් නෑ.

ලියන්නේ මොනාද කියලා හිතන්නේ නැතිව ඔළුවට එන විකාර ලියන එකත් මරු. ඔළුවට එන විකාර ගොණු කරගන්න පුළුවන් කියලා පොඩි සන්තෝසෙකුත් හොරාට එබිකම් කරනවා.

මම ඊයේ හීනයක් දැක්කා. දැන් ඒකේ වුණ දේවල් හරියටම මතක නෑ. ඒ වුණත් ලාවට එහෙන් මෙහෙන් අමුතු දේවල් මතකයි.

ඊයේ මම හීනෙන් ගියා අමුතු රටකට. ඒකේ මට හිටියේ වෙන පවුලක්. ඒ කියන්නේ මම කසාද බැඳලා නෙමෙයි. මගේ අම්මයි තාත්තයි වෙනස්. මට හිටියේ නංගි කෙනෙක්.

අපි ගියා ට්‍රිප් එකක්. මුහුදුබඩ පළාතකට බස් එකේ යනවා මට හොඳට මතකයි. මම තනියම එළියට බැස්සේ නාන්න කලිසමක් මොකුත් ගෙනල්ලා නොතිබ්බ නිසා කියලා මතකයි. අඩුම තරමේ බීච් එකට දාන්න සෙරප්පු දෙකක් වත් ගෙනල්ලා නොතිබ්බ නිසා මම ගියා ඒ පැත්තේ තිබ්බ ත්‍රිෆ්ට් ශොප් ටිකකට. ඒවා තිබ්බේ පේමන්ට් එකේ ගහපු පොඩි පොඩි ස්ටේජ් උඩ.

එක තැනකින් මම පරණ කලිසම් ටිකක් බැලුවා. ඒ කලිසම් එච්චර සෙට් වුණේ නැති නිසා ළඟ තිබ්බ ටී ෂර්ට් ටිකක් ඇද්දා. එකක් ගන්න හිතාගෙන මම ඒවයේ ගාණ ඇහුවා. රුපියල් විස්සයි ලු. මම ඒක කෙල්ලට දෙන්න හිතාගෙන ගත්තා. පස්සේ මට කෙල්ලෙක් නැති බව මතක් වුණා. අවුලක් නෑ. අපි නැවතිලා හිටපු ගෙදර මට නංගි කෙනෙක් හිටියා. එයාට දෙනවා කියලා ඒක මම ප්ලාස්ටික් බෑග් එකකට දාගත්තා. සෙරප්පු හෙව්වට සෙරප්පු තිබ්බෙත් නැති නිසා මම කඩේ හිටපු මහත ඇන්ටිගෙන් ස්නීකර්ස් තියෙනවද කියලා ඇහුවම, දෙරණේ අර ඩාන්ස් සීන් එකේ ඉමල්කයා එතන ප්‍රාදූර්භූත වුණා. ඌ කිව්වේ ස්නීකර්ස් තියෙනවා එක එක ගණන් වලට කියලා.

“නිකන් ගාණක් කියන්න බලන්න. මේකෙන් උඩ වගේ කියල හිතලා” මම ඌට කිව්ව.

“අඩුම 3000ක් විතර වෙනවා. කොහොමත් උඹ බ්‍රෑන්ඩ් නිව් ගන්නවනම් අනූදාහක් විතර වෙනවනේ ඒකක්!” ඌ එහෙම කිව්ව.

මම ළඟ හිටපු යාළුවෙක්ට “අනිවා ඔරිජිනල් ගණන් නේ!” කියලා ආපිට හැරුණා.

අනිත් ක්ෂණයේ මම හිටියේ බස් එකක් ඇතුළේ. බස් එක අන්ධකාර මුහුදු වෙරළකට ළං වෙලා හිටියේ. මුහුදු වෙරළ පිරෙන්න මිනිස්සු. බැලුම් බෝල වෙළෙන්ඳෙක් එතැනින් කැපී පේන්න වගේ බැලුම් බෝල හෙණ ගොඩක් තියාගෙන හිටියා.

උසට විහිදිච්ච පොල් රුප්පාව අස්සෙන් දැවැන්ත ගල් ගුහා තිබිච්ච පැත්තට මම ඇවිදගෙන ගියා. ගල් ගුහාව ඇතුළෙත් මිනිස්සු. එළියෙත් මිනිස්සු. මිනිස්සු පීරගෙන මම ගල් ගුහාව අස්සට ගිහින් දැකපු දර්ශනයෙන් ගල් ගැහිලා නතර වුණා.

ගල් ගුහාවේ ඇතුළේ අර ලොකු මින් මැදුරු වල වගේ දැනුණු වීදුරුවක් නැති කවුළුවකින් මට පෙනුණේ මහ මුහුද.

හැබැයි අපි හැමදාම දකින මහ මුහුද නෙමෙයි. අඳුරු රැළි කුට්ටි කුට්ටි තැන් තැන් වල විහිදිලා තිබ්බා. රැළි කුට්ටි පොඩි පොඩි තැන් වල රැලි නගමින් තිබ්බා. මහා අමුතු ගුප්ත බයකින් මම වෙළිලා ගියා. මුහුද මට කතා කරනවා වගේ දැනුණ නිසා මම ළඟට වත් ගියේ නෑ.

අනිත් ක්ෂණයේ මම හිටියේ ගෙදර. ඒ කිව්වේ අපි ට්‍රිප් එක ගිහින් නැවතිලා හිටපු ගෙදර.

එතැනින් එහාට මතක මම ඇහැරිලා මගේ කාමරය ඇතුළට වැටිලා තිබ්බ ඉර එළිය දිහා බලන් ඉන්න එක විතරයි. සමහරවිට ඒ හීනෙට තේරුමකුත් ඇති. කවුද දන්නේ ඔව්වා.

මම ෆෝන් එක පැයක් විතර ඔබ ඔබ හිටියා. මම මේ දවස් වල ගහනවා ඉන්ෆිනිටි ලූප් කියලා ගේම් එකක්. ඒක හෙණ ආතල්. මහ දෙයක් නෑ. එක එක රවුම් බෝල බෝල පැටර්න් කුඩු පට්ටම් කරලා තියෙනවා. ඒවා එක පිළිවෙලකට කනෙක්ට් කරන්න තියෙන්නේ. දැන් මම ඉන්නේ 115 වෙනි පසල් එකේ.

පසල් කියලා සිංහලෙන් ලිව්වම කැතයි. ඉසෙඩ් අකුරට සිංහල අකුරක් තාම නැති එකේ අඩුපාඩුව ඔන්න ඕකයි.

කොහොම හරි මම නැගිටලා මැෂින් එක ඔන් කළා. අම්මගේ මහන මැෂිම නෙමෙයි, මගේ කම්පියුටර් එක. හදිස්සියට පාස්වර්ඩ් එක දෙපාරක් වරද්දලා ගහලා කොහොමහරි ඒකත් ඔන් කරගෙන මම ටයිප් කරන්න ගත්තා. සමහර විට ලියන වෙලාවට මම සිගරට් එකක් පත්තු කරගන්නවා. ඒකත් ඇවිල්ලා තියෙන්නේ ෆිල්ම් බලලම ද කොහෙද. ඉස්සර පිටු ගණන් ලියද්දි මම සිගරට් බොන එකක් කියලායැ.

දැන් කොහොමහරි සිගරට් එකත් ඉවරයි. තව එක සිගරට් එකක් ඉතුරුයි. දැන් මම කල්පනා කරන්නේ ඒක පත්තු කරනවද නැද්ද කියලා. මෙහෙම ලියන එකෙත් සීමාවක් එපැයි.

එක්කෝ ඒකත් පත්තු කරගන්නවා. මම රැවුළ කස කස පාරේ ගිය බයික් එකක සද්දෙට ඔළුව හැරෙව්වා.

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

ෂර්වුඩ් වගේද සිංහරාජ්ජේ?

මුහුදෙන් වටවෙච්ච
නට්ටං වෙච්ච ජීවිත
සාරගර්භ සමාජ සෙවීමක
අනේ හුකේ ලු

කාලකණ්ණි රේස් එකක දුවන්නේ
ගොළුබෙලි ගමනින් ආපස්සට
අඩියක් පස්සට
තව අඩි දෙකක් පස්සට

විහිළු වලින් බැරියර් හදාගෙන
තර්ක නැව් ගණනින් ගොඩ ගහනවා

ගොඩින් අක්කරයයි
මඩින් අක්කරයයි
ගොඩටත් වැඩක් නෑ
මඩටත් වැඩක් නෑ
මටත් නෑ
උඹටත් නෑ

ලොවෙත් නෑ ලොවි ගහෙත් නෑ
අපෙන් එකෙක් එක් දේකට සමත් නෑ
ඇඟිලි ගහපන් හැම එකටම
බිත්තියේ හිලකට හරි කමක් නෑ

විකෘතියට පෙර සංස්කෘතිය
තිස්තුන් කෝටියක් දෙවි පිහිටට
ආ රස්සාවට

අපි එහෙමයි
මේ පේනවනේ හිස්-කබල
හැඳි මිටේ දිග තියෙනකම්
අත දිග ඇරලා කූරු ගාපන්

කරස් කරස් කරස් බරස්
සකලබුජං කොටකලිසම්

ඔළුව මුට්ටියේ හිරවෙච්ච එළුවෝ
කණාමුට්ටි ගහයි උන්ගේ යාළුවෝ
වළං ගැට්ට බෙල්ල වටේ ඔතාගෙන
හෙළුවෙන් වනපන් ඔළුවෙන් හිටගෙන

ලැජ්ජ නැති කම
ඉන්ටනෙට් එකටත් වඩා ලොකුයි ලු
ආ මෙන්න අකුරු බූලියක්
වක්කරන් ගිනිතියන්
මැරියන්

මං රොබින් හුඩ්!

© 2015 Pamuditha Zen Anjana

සිනහ චක්‍ර

උදෑසන ඉර එළිය අස්සෙන්
නිදිමත එබිකම් කළා
ඇලේට තිබ්බ ඇඳෙන්
කොන්ද කෙලින් කරගත්තු මම
දුමකට එළිය දුන්නා

පුරුද්දකට වගේ හිනා වුණ
කීබෝඩ් එක ඇඟිලි වලින්
හුරතල් කරන ගමන් මම
අකුරු වලට පණ දුන්නා

ලෝකයා අවදි වෙලා
ප්‍රශ්න පිරුණු මූණු අතින් එල්ලගෙන
මහා කලබලයකින්
එක එක වැඩ වලට ඇවිදිනවා
මට හිනා ගියා

රොබෝ ජීවිත කාලසටහන්
ආදායම් සල්ලි කෑම් බීම්
ඉඳුම් හිටුම් ඇඳුම් පැළඳුම්
කෙළවරක් පරතෙරක් නැති චක්‍ර
පොළොව වටේ භ්‍රමණය වුණා

වෙනදා වගේම මේ ඔක්කෝම
මගේ මනසේ වන් බම්ප් ගැහුවා
මං අවුට් වුණා

අකුරු හරඹ වලින් සල්ලි හොයන
සෙල්ලම් වැඩකෑලි මට තාම අරහං
ඒත් ඒකාකාරී ධාවන පථයේ
අවිනිශ්චිත අනාගතය අධිනිශ්චයක්

යථාවාදී තථාකාරී වෙන්න හදන
සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක් තාමත්
ගේට්ටුවෙන් ගේට්ටුවට පෙරුම් හොයනවා
අත්පිට මුදලට පිං දෙනවා

මට ආයෙමත් හිනා ගියා
කැටේ එකතු වෙච්ච රුපියල්
පහේ දෙකේ පොඩි කාසි කීපයක්
සන්තෝසය වෙනුවට හුවමාරු වුණා

ගේට්ටුව වැහුණා
මං ආයෙමත් ගුහාවට රිංගුවා.

© 2015 Pamuditha Zen Anjana

ප්‍රකෘතිය අතරමැද

මේක ඉල්ල ගත්තු ජීවිතයක්
ණයට ගත්තු හීන ගොඩක්
ගොඩ ගහගෙන, පොදි ගහගෙන
අරන් යන්න මරණින් පස්සේ
එහා ලෝකෙටත්..

මේක හදාගත්තු රවුමක්
එකා වටේ යැවෙන එකක්
හසරක් නොදත් වංකගිරියක්
නොදකින නොපෙනෙන
ඈතින් සිත්තම් වෙන
නුදුරින් මැකී යන
ඇත්තක් හොයාන යන ගමනක්

අපි ආයෙත්
ආයෙ ආයෙමත්
රවුමකට අත් අල්ලන්
‘කිරි කිරි බෝලේ’
කියන සෙල්ලමක්
කෙළවරක් නැති ත්‍රිකෝණ
හතරැස් කොටුවක්
ඇතුළට වැටෙන තැනක්

ඈතින් ඈතට, දෑසින් එහාට
ඇවිදගෙන යද්දී දුරින් දැනෙන
මිරිඟුවක සේයාරුවක්
වැහි නැති අකුණු රාමුවක්
හදවත් එක්ක ‘ෆුට්බෝල්’ ගහන
වැලි නැති කාන්තාරයක සිත්තමක්

දිය රෙද්දෙන් බෙල්ල කපපු
පරපුරක පළිගැනීමක්
සංස්කෘතිකය සදාචාරය ඇතුළේ
ඇකිළුණු දූපතක
හිර වුණු මනස් වල
කල එළි මඟුලක්

මේක අවසානයක් නැති
ආරම්භයක
ඉසියුම් නැවතුමක්
අම්බලමක්,
අහඹුවක් හෙම නොවේ
අවැසිතාවයක්…

© 2015 Pamuditha Zen Anjana

හතර හිනා

කාටත් හොරෙන්
හඳත් එක්ක කතා කරන්න
මම මහ රෑ ඇහැරගෙන හිටියා

“අමාවකට පුරහඳ පායන්නෑ බං!”

අතිජාත යාළුවෙක්
දවස් දෙක තුනකට පස්සේ
එහෙම කිව්වම මට හිනා ගියා

කැලැන්ඩරයක් අරගෙන
පෝය කවද්ද කියලා නොබැලුවට
මට හිතුණෙම එදා පසළොස්වක කියලා

“උඹට දෙයියන්ගේ හාල් කැවිලා!”

තව යාළුවෙක්, තව පාරක්
මම හිනාවෙන හැටි දැක්කම
මහ හයියෙන් හිනාවුණේ එහෙම කියලා

හඳ නැතිවුණාට
ඈතින් බලාගෙන හිටපු
ලස්සන තරුවක් දෙකක් ඉඟි කළා කිව්වම

“හැමදාම ඉරට ට්‍රයි කරන්නේ නැතුව,
අඩුම තරමේ තරුවකටවත් ට්‍රයි කරහං!”

උන් එක හෙළා කිව්වා
මම ගොනා වගේ හිනා වුණා

ළඟ තිබ්බ තරු වලට
මෙච්චර කල් ඉරට කියලා ට්‍රයි කළත්
දුරින් තියෙන තරු ඉරවල් වෙන්නත් බැරි නෑ

ඉර, හඳ, තාරකා අතරේ අතරමං වුණු
මංම කියපු කතාවක් මතක් වෙලා
මට ආයෙමත් හිනා ගියා.

© 2014 Pamuditha Zen Anjana