එහෙමයි වුණේ

මං එක පාරටම හිතුවා ලව් කරන්න
නෑ
 
එක පාරටම
මට හිතුණා ලව් කරන්න
නෑ
 
මට හිතුණා ලව් කරන්න
වෙලාව හරි කියලා
එක පාරටම
ඔව්
එහෙමයි වුණේ
 
කුරුබිලියක් අස්සට වෙලා
ආදරයක් අතින් ගුලි කරං
හිටපු අනන්ත කාලය ඇති වගේ

හිතේ හිර වෙච්ච
හැඟුම් කදමල්ල
ලෙහලා බලන්න කාලය හරි වගේ

කියලා
මට හිතුණා
එක පාරටම
ඔව්
එහෙමයි වුණේ
 
කවි ලියන්න
මල් නෙළන්න
බුදු පුදට ගෙනියන්න
 
සොරි
මං දැං බුදු පුදන්නේ නෑ
 
මල් නෙළන්න
ඒ කිව්වේ ෆෝන් එකෙන් මල් කඩන්න
මුදු තෙපුල්
ඇගෙ මුවින්
මගෙ කණට කොඳුරනවා
අහන්න
ඔව්
එහෙමයි වුණේ
නෑ
 
එහෙමයි ඕන වුණේ
 
බලාපොරොත්තු ගොඩයි
දේවාලේ ළඟයි
වඳින්න ගියොත්
කඩං වැටෙයි ද බයයි

ඉතිං මං වෙන අතක් බලාගත්තා

නෑ
ට්‍රයි කරා
නෑ
ඔව්
පොඩ්ඩක්
ඒ හොඳටෝම මදි
 
ඈ කැමති නැත්තං කතා කරන්න
මොකටද ඉතිං වදයක් වෙලා
මොකටද ඉතිං කවි ලියලා
කියලා හොඳට නිදි
ඔව්

එහෙමයි වුණේ!

© 2017 Pamuditha Zen Anjana

Advertisements

“රැඩිකල් කවිය”

ඕයි නිදි ද?

නැගිටපන්..
එක්කෝ එපා, නිදා ගනින්
දිගටම.. දිගින් දිගටම
දිගට හරහට
ඇඳක පුටුවක
බිම වුණත් කමක් නෑ
නිදාගනින්..
කණේ ඇබ ගහගෙන!

ඇහැ කණ ඇරියහම
අහුවෙනවා උගුලකට

නෑ..

අහුවෙනවා “දී” උගුලට
ස්නැප්.. දැට් ට්‍රැප්..
වෝහ් සන් ලුක් ඇට් දැට් ඈස්!
උගුලක බූරුවෙක් හිරවෙලා..
වොට් තිස්තුන්දාහට කරවෙලා..
බූරු මස් රහ ඇති
නෑ.. බූරු මස් ගොම රහයි
ඇයි බූරුවෝ කන්නේ ගොම ද?
ඇයි දන්නැද් ද?
දැන් බූරුවෝ කන්නේ හරක් මස්..!

හිතුවා නේද බූරුවෝ වෙජිටේරියන් කියලා?

බූරුවෝ පැවත එන්නේ මකරුන්ගෙන්
උන් තමයි බාබකිව් කන්සෙප්ට් එක මුලින්ම ඉන්වෙන්ට් කළේ..!

මඟුලක් කතා කරනවා..
පේනවනේ කියන කුණුහරුප!
විශ්ව විද්‍යාල යන්න ලකුණු මදි වුණා නේද?
ඉගෙන ගත්තේ ප්‍රයිවට් නේ ද?
අඩුම තරමේ ඇට පාස් ද?

පුද්ගලික අධ්‍යාපනයට තිත තියනු!
බෑ
තිත තියනු!
බෑ
තියපන් ඩෝ!

ඩිස්කියෑවුන්හ්!
යොවූහ් යොවූහ්!

.
ඔන්න තිබ්බා දැන් මොකෝ?!

රජයෙන් නිකන් දෙන්න ඕන එව්වා මේවා!
ඔක්කෝම නිකන් දෙන්න ඕන
කෑම බීම ගෙවල් දොරවල්
ඉඳුම් හිටුම් ඔප්පු තිරප්පු
රැකි රස්සා මිළ මුදල්
හරකා බාන යාන වාහන
තාර පාර
පාට පාට කඩ
තාඩන පීඩන
ලාභ අලාභ නින්දා ප්‍රශංසා යස අයස සැප දුක
තෙකලා විදුලිය නළ ජලය
රෙන පුකට කැටයම්
ජිංජි බරස් බරස් බරස්
සකල බුජං කොට කලිසම්.. (දිග හුස්මක් ඉහළට අදියි)
ඔයි ඔක්කෝම නිකන් දියව්!

හා හිඟාකාපියව්!
එතකොට දෙඤ්ඤං..
ඔක්කේ තියලා කිරිත් පොවඤ්ඤං!
බඩ පිරුණම ගුඩුස් අරිඤ්ඤං!
උකුළේ දාලා නලවඤ්ඤං!

හරක් රැළක් ගියා වරක්
කළු ඇඳගෙන
පෙරහරේ..!

උන්ට ලැබුණා
ලොකු බක්කක්
ඔව්.

© 2016 Pamuditha Zen Anjana