ආකූල

ඔබ
ආයෙම ඇවිත්
දෑස් අස්සට එබී
බලෙන්ම වගේ
හීන එක්ක සෙල්ලමේ

නිදි නැති නිදි
සිත පියමං තැබු කල
මා කී දේ නොඅසාම
ළඟින්ම දැවටී
ඔබ

පීරා අහස් හිසකේ
දෑඟිලි තැවරේ
තරු දෙනෙත් සයුරට
වියතක් දුරින්
වත මත
ඔබ

දුරින් ද
විටෙක
නුදුරින් දුටු
තරු එකිනෙක
යා වේ
රටා ඇඳේ

ඇස් අද්දරම හුන්
සිනහ සක්මන
ලිය සැණෙළිය

ඔබ

දිය වී මැකී
හිමරොදක නැගී
ඈතකට ගියේ ද?

මා අතරමග
අතරමංව
මතක වනමග
මිරිඟු සක්වළක
කතර මැද

වියළෙයි
වියැකෙයි
ළතැවෙයි

නැවත

කෝ
ඔබ

© 2018 Pamuditha Zen Anjana

Advertisements

දුකට හේතුවක් නං

සොඳුරුතර බේබදු රෑ කෙළවරෙක
ඔන්නොහේ හිත් ඉහත්තාවේ
හීන සිත්තම් සළරූ
දිගහැරුණා
දිගඇදුණා

හුදෙකලා යහන මා වැළඳගත්තා
අහස් මාළිගා දොරගුලු හොරෙංම ඇරුණා

ලොවක් මැවී මැකෙන්නට පෙරාතුව
මොහොතකවත්ඉසුඹුවක්නැතුවමපොළොවසිඹින
අසනි වැස්සට
සිනහමුසු දෙලවන් දී
නින්නාද දෙන හද හඬට අවනතව
අනුගතව
අඩි තිබ්බා මේ මං

ඈ වෙතම
දෑස් අලවා
තබා

මන්දස්මිතයක්;

එකම එක කිස් එකක්
හෙණ දිගට කිස් එකක්
ලවන් පැටළිලා වැස්සත් එක්කම
අපූරු චෙරි රහක්
හුස්මක් නෑ ඉස්පාසුවක්

තවත් මන්දස්මිතයක්;

සීතලක් රෝමෝද්ගමනයක්
විශ්වයට ඇහෙන දැනෙන දිදුලන විදුලියක්

සුන්දරයි
හරිම ලස්සනයි
වචනවලටනෑඉඩක්

කළු බරයි ඈත අහස
හතරවටිං මහ වැවක්
හිටියේ අපි කෝච්චියේ
වතුර මැදිං ඇදෙන

අහස සූරන ගංවතුරට සූදානම් නෝවා මං

ඈ අතිං අල්ලගෙනම
රළ නගින විසල් ජල කඳට ඔච්චං කළා
කෝච්චියේ වැඩිය නොහිස්
මිනිස් හිස් දහයක් ඇති විතර
මැදුරක මැද්දෑවේ

ඈ මා සමග තවත් උං
අත් දම්වැලක්
ඇඟිලි පැටළිල්ලක්
කලබල නැති කලබලයක්

එළියෙ සුනාමියක්
අඩි ලක්ෂයක් උසට ඇදෙන
ජල කන්දක්

ඈතින්
එකා මත එකා නළියන
තැන තැන පොරකන
පාවෙන
ප්‍රාසාදමහමැදුරුගොඩනැගිලි
නානාවිධසුන්බුන්
කිරිපාටපෙණබුබුළු

ඇතුළට වතුර ආවෙ නෑ බිංදුවක්

ක්ෂණයකින් ට්‍රිලියනකින් එකේ ඇවෑම;

සමාරහිත පියවිය
කඩා වැදුණා දෑස් තුළට
දහවල් හිරු කිරණක් ව

ඈ නෑ!

නැවතත් හුදෙකලාව
කොට්ට මෙට්ට ඇඳැතිරිලි
බේබදු රෑ පහන් වෙලා

දුකට හේතුවක් නං

දිනක් නිවෙන තෙක්ම ඇදුණු
මගේ වුණාට මගේම නොවෙන
මතක ගොනුවකින් පිරුණු
දිගම දිග හැන්ගෝවර් එකක්

එක්ක එක හීනයක්.

© 2018 Pamuditha Zen Anjana

තාම එහෙම කෙනෙක් නෑ

1.


හරියටම වැස්සක් වගේ
කඩාවැටුණා මා මතට
නිරුදක කතරට

මහ පාන්දරක
හීතල හුළඟක් එක්කම
නිදිමත අතරින් වැතිරෙන

හුරු පුරුදු ඒත් නුහුරු
හැඟුමක් ඇතුළෙන්
හොරෙන්ම එබෙන

මං ලියපු කවියක
නොලියූ වචන වගේ
හැංගෙනවා ඇහිපිය අතර

මුදු කෙහෙරැළි හුළඟට
ගහගෙන විත් කිමිදෙයි
හිත පතුලටම

මං ආදරෙයි
කවදාවත් නොදැකපු ඈ ට
නිහඬව හඬන මුහුදට වඩා හඬට

හඳට ගිය පරම්පරාවේ උන්ට වඩා ලස්සනට

2.

හොරෙන්ම ඇහුවා
හඳෙන් බාගයක් දෙන්න බැරි ද
හඳ බෑ කිව්වා
මම හා කිව්වා

මැවුණ ලෝකයට
පා තිබ්බම
සිගරට් දුම අස්සෙන්
උන් හිටියා හිනාවෙවී

ටිකක් දුරින්
අත්ලකට ගුලි කරගන්න බැරි
හීනයක් වගේ
පුපුරන්නට නියමිත
තාරකාවක් වගේ

බෝම්බයක්!

3.

ඈ බෝම්බයක්
සිහිනෙන් එබී
මා වෙළාගත්

නිහඬව හඬන සඳ
හද කෑලි කුඩු කරන
මහා පිපිරීමක්

හොරෙන්ම විත්
සිත්තම් විසිරුවන
විදුලි කුණාටුවක්

ඈ සීත කාලයක්
ඇටමිදුළු විනිවිදින
උණු කෝපි එකක්

යන නොඑන ගමන්
දකින හිනැහෙන
හීන වලින් එකක්

ඈ සිගරට් එකක්
අතැඟිලි මැද දුමෙන් වැසී
මියැදෙන්නට නියමිත මොහොතක්

තණ්හාය ජායතී සෝකෝ
කිව්වට
මට අදාළ නෑ

තණ්හාව තිබ්බට
සෝකේ නෑ, ෂෝක්
ෂික්, ඈ තාම නෑ

තාම එහෙම කෙනෙක් නෑ!

© 2018 Pamuditha Zen Anjana

එහෙමයි වුණේ

මං එක පාරටම හිතුවා ලව් කරන්න
නෑ
 
එක පාරටම
මට හිතුණා ලව් කරන්න
නෑ
 
මට හිතුණා ලව් කරන්න
වෙලාව හරි කියලා
එක පාරටම
ඔව්
එහෙමයි වුණේ
 
කුරුබිලියක් අස්සට වෙලා
ආදරයක් අතින් ගුලි කරං
හිටපු අනන්ත කාලය ඇති වගේ

හිතේ හිර වෙච්ච
හැඟුම් කදමල්ල
ලෙහලා බලන්න කාලය හරි වගේ

කියලා
මට හිතුණා
එක පාරටම
ඔව්
එහෙමයි වුණේ
 
කවි ලියන්න
මල් නෙළන්න
බුදු පුදට ගෙනියන්න
 
සොරි
මං දැං බුදු පුදන්නේ නෑ
 
මල් නෙළන්න
ඒ කිව්වේ ෆෝන් එකෙන් මල් කඩන්න
මුදු තෙපුල්
ඇගෙ මුවින්
මගෙ කණට කොඳුරනවා
අහන්න
ඔව්
එහෙමයි වුණේ
නෑ
 
එහෙමයි ඕන වුණේ
 
බලාපොරොත්තු ගොඩයි
දේවාලේ ළඟයි
වඳින්න ගියොත්
කඩං වැටෙයි ද බයයි

ඉතිං මං වෙන අතක් බලාගත්තා

නෑ
ට්‍රයි කරා
නෑ
ඔව්
පොඩ්ඩක්
ඒ හොඳටෝම මදි
 
ඈ කැමති නැත්තං කතා කරන්න
මොකටද ඉතිං වදයක් වෙලා
මොකටද ඉතිං කවි ලියලා
කියලා හොඳට නිදි
ඔව්

එහෙමයි වුණේ!

© 2017 Pamuditha Zen Anjana

“රැඩිකල් කවිය”

ඕයි නිදි ද?

නැගිටපන්..
එක්කෝ එපා, නිදා ගනින්
දිගටම.. දිගින් දිගටම
දිගට හරහට
ඇඳක පුටුවක
බිම වුණත් කමක් නෑ
නිදාගනින්..
කණේ ඇබ ගහගෙන!

ඇහැ කණ ඇරියහම
අහුවෙනවා උගුලකට

නෑ..

අහුවෙනවා “දී” උගුලට
ස්නැප්.. දැට් ට්‍රැප්..
වෝහ් සන් ලුක් ඇට් දැට් ඈස්!
උගුලක බූරුවෙක් හිරවෙලා..
වොට් තිස්තුන්දාහට කරවෙලා..
බූරු මස් රහ ඇති
නෑ.. බූරු මස් ගොම රහයි
ඇයි බූරුවෝ කන්නේ ගොම ද?
ඇයි දන්නැද් ද?
දැන් බූරුවෝ කන්නේ හරක් මස්..!

හිතුවා නේද බූරුවෝ වෙජිටේරියන් කියලා?

බූරුවෝ පැවත එන්නේ මකරුන්ගෙන්
උන් තමයි බාබකිව් කන්සෙප්ට් එක මුලින්ම ඉන්වෙන්ට් කළේ..!

මඟුලක් කතා කරනවා..
පේනවනේ කියන කුණුහරුප!
විශ්ව විද්‍යාල යන්න ලකුණු මදි වුණා නේද?
ඉගෙන ගත්තේ ප්‍රයිවට් නේ ද?
අඩුම තරමේ ඇට පාස් ද?

පුද්ගලික අධ්‍යාපනයට තිත තියනු!
බෑ
තිත තියනු!
බෑ
තියපන් ඩෝ!

ඩිස්කියෑවුන්හ්!
යොවූහ් යොවූහ්!

.
ඔන්න තිබ්බා දැන් මොකෝ?!

රජයෙන් නිකන් දෙන්න ඕන එව්වා මේවා!
ඔක්කෝම නිකන් දෙන්න ඕන
කෑම බීම ගෙවල් දොරවල්
ඉඳුම් හිටුම් ඔප්පු තිරප්පු
රැකි රස්සා මිළ මුදල්
හරකා බාන යාන වාහන
තාර පාර
පාට පාට කඩ
තාඩන පීඩන
ලාභ අලාභ නින්දා ප්‍රශංසා යස අයස සැප දුක
තෙකලා විදුලිය නළ ජලය
රෙන පුකට කැටයම්
ජිංජි බරස් බරස් බරස්
සකල බුජං කොට කලිසම්.. (දිග හුස්මක් ඉහළට අදියි)
ඔයි ඔක්කෝම නිකන් දියව්!

හා හිඟාකාපියව්!
එතකොට දෙඤ්ඤං..
ඔක්කේ තියලා කිරිත් පොවඤ්ඤං!
බඩ පිරුණම ගුඩුස් අරිඤ්ඤං!
උකුළේ දාලා නලවඤ්ඤං!

හරක් රැළක් ගියා වරක්
කළු ඇඳගෙන
පෙරහරේ..!

උන්ට ලැබුණා
ලොකු බක්කක්
ඔව්.

© 2016 Pamuditha Zen Anjana